Wednesday, 15 November 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 25



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

ഫയൽ അടച്ച് വച്ച് എസാ വോഗൻ മുഖമുയർത്തി. മേശക്കപ്പുറത്ത് നിന്നും അല്പം മുന്നോട്ടാഞ്ഞ് ഷെല്ലെൻബെർഗ് അയാൾക്ക് ഒരു സിഗരറ്റ് നീട്ടി.  “എന്ത് തോന്നുന്നു...?”

“എന്നെത്തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുവാൻ കാരണം...?”

“ഏത് വിമാനവും പറത്താൻ കഴിവുള്ള പൈലറ്റാണ് നിങ്ങളെന്നാണ് എനിക്ക് ലഭിച്ച റിപ്പോർട്ട്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“മുഖസ്തുതി എല്ലാവർക്കും ഇഷ്ടമാണ് ജനറൽ... പക്ഷേ, ഇവിടെ ഒരു വിഷയമുണ്ട്... SS സേനയിലേക്ക് എന്നെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യുന്ന സമയത്ത് ഞാനൊരു വ്യവസ്ഥ വച്ചിരുന്നു... റഷ്യക്കാർക്ക് എതിരെ മാത്രമേ ഞാൻ പൊരുതൂ എന്ന്... എന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ വീഴ്ച്ചയ്ക്ക് കാരണമാകുന്ന ഒരു പ്രവൃത്തിയിലും ഞാൻ ഏർപ്പെടുകയില്ല എന്ന്...” വോഗൻ പറഞ്ഞു.

ജാലകത്തിനരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന ഡെവ്‌ലിൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “എന്ത് വിഡ്ഢിത്തമാണ് സുഹൃത്തേ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്...? അവർ അത് അംഗീകരിച്ചു എന്ന് നിങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചെങ്കിൽ പിന്നെ എന്തും വിശ്വസിക്കേണ്ടി വരും നിങ്ങൾക്ക്... SS സേനയുടെ യൂണിഫോം എന്ന് നിങ്ങൾ അണിയുവാൻ ആരംഭിച്ചുവോ അന്ന് മുതൽ നിങ്ങൾ അവരുടെ അടിമയാണ്...”

“ഇദ്ദേഹം പറയുന്നത് ശരിയാണ് ക്യാപ്റ്റൻ...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. “ഈ വാദവുമായി റൈഫ്യൂററുടെ മുന്നിൽ അധികനേരം പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ നിങ്ങൾക്കാവില്ല...”

“എനിക്ക് ഊഹിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്...” വോഗന്റെ മുഖം മ്ലാനമായി.

“ശരിക്കും എന്താണ് നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം...?” ഡെവ്‌ലിൻ ചോദിച്ചു. “എവിടെ ജോലി ചെയ്യാനാണ് നിങ്ങൾക്ക് താല്പര്യം? അങ്ങവിടെ റഷ്യൻ അതിർത്തിയിലോ അതോ ഇവിടെയോ...? എന്തായാലും ശരി, നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ വേറെ മാർഗ്ഗമൊന്നുമില്ല എന്നത് മറക്കേണ്ട... പറ്റില്ല എന്ന് ആ മരത്തലയൻ  ഹിം‌ലറോട് പറയേണ്ട താമസമേയുള്ളൂ, കോൺസൻ‌ട്രേഷൻ ക്യാമ്പിനുള്ളിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും നിങ്ങൾ...”

“അല്ലെങ്കിലും വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു...” വോഗൻ പറഞ്ഞു. “ഈ യൂണിഫോമിൽ ഞാൻ ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പിടിയിലാകുന്നു... അമേരിക്കൻ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗതയേറിയ കോർട്ട് മാർഷൽ നടപടിയായിരിക്കും പിന്നീട് കാണുന്നത്... ശേഷം ഫയറിങ്ങ് സ്ക്വാഡിന്റെ മുന്നിൽ എന്റെ അന്ത്യം...”

“ഇല്ല മകനേ... നിങ്ങളെ തൂക്കിക്കൊല്ലുകയായിരിക്കും ചെയ്യുന്നത്...” ഡെവ്‌ലിൻ ചിരിച്ചു. “അതുകൊണ്ട്, പറയൂ... ലണ്ടനിലേക്കുള്ള പറക്കൽ... അതിന്റെ സാദ്ധ്യതയെക്കുറിച്ച് എന്താണഭിപ്രായം...?”

“വിജയിക്കാതിരിക്കാനുള്ള കാരണമൊന്നും ഞാൻ കാണുന്നില്ല... പക്ഷേ, അതിന് മുമ്പ് ഇംഗ്ലീഷ് ചാനലിന് മുകളിലൂടെയുള്ള റൂട്ട് മാപ്പ് എനിക്കൊന്ന് കാണണം... കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ അതിൽ നിന്നേ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയൂ... മിക്കവാറും ട്രിപ്പിന്റെ സിംഹഭാഗവും കടലിന് മുകളിൽ തന്നെ കഴിച്ചു കൂട്ടുവാൻ സാധിച്ചേക്കും... അവസാനത്തെ കുറച്ച് ദൂരം മാത്രമേ കരയുടെ മുകളിലൂടെ പറക്കേണ്ടി വരൂ...”

“എക്സാക്റ്റ്‌ലി...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“ഷാ പ്ലേസ് എന്ന ഈ സ്ഥലം... ഒരു നൈറ്റ് ലാന്റിങ്ങിനുള്ള സാദ്ധ്യത മാത്രമേ നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ളൂ... നിലാവെട്ടം ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും ചില മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ വേണ്ടി വരും എനിക്ക്...” അതേക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് വോഗൻ തല കുലുക്കി. “കാലിഫോർണിയയിൽ വച്ച് എന്റെ ഫ്ലയിങ്ങ് ഇൻസ്ട്രക്ടർ പറയാറുള്ളത് ഓർമ്മ വരുന്നു... അന്ന് ഇത്രയും സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല  എന്നോർക്കണം... സൈക്കിൾ ലാമ്പുകളാണ് അന്ന് ലാന്റിങ്ങിന് അടയാളമായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്...”

“തീർത്തും ലളിതം...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“പിന്നെ വിമാനത്തിന്റെ കാര്യം... വളരെ ചെറിയ തരം വിമാനമായിരിക്കണം നാം ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്... ഫെയ്സ്‌ലർ സ്റ്റോർക്ക് പോലുള്ള എന്തെങ്കിലും ഒന്ന്...” വോഗൻ പറഞ്ഞു.

“അക്കാര്യം മിക്കവാറും ശരിയായിട്ടുണ്ടാകും...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. “ബന്ധപ്പെട്ട ഓഫീസറോട് ഞാൻ സംസാരിച്ചിരുന്നു... ഹിൽഡോർഫിലാണ് അവരുള്ളത്... ബെർലിനിൽ നിന്നും ഏതാനും മണിക്കൂർ യാത്രയേയുള്ളൂ അങ്ങോട്ട്... നമ്മളെയും കാത്തിരിക്കുകയാണവർ... അനുയോജ്യമായ ഒരു വിമാനം അവർ കണ്ടെത്തിക്കഴിഞ്ഞു എന്നാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്...”

“എങ്കിൽ പിന്നെ വേറൊന്നും ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു...” വോഗൻ എഴുന്നേറ്റു. “എന്താണ് അടുത്ത നീക്കം...?”

“അടുത്തത് ഭക്ഷണം മകനേ...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു. “കരിഞ്ചന്തയിൽ ലഭ്യമായ ഏറ്റവും നല്ല ഭക്ഷണം ഏതാണെന്ന് നോക്കാം... അതിന് ശേഷം നിങ്ങൾ എന്നോടൊപ്പം ഇൽ‌സിന്റെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് വരുന്നു... ഉറക്കം എന്റെ മുറിയിൽ... പേടിക്കേണ്ട, രണ്ട് കട്ടിലുകളുണ്ട് അവിടെ...”

                                                            ***

സെന്റ് മേരീസ് പ്രിയോറിയിലെ ലിറ്റിൽ സിസ്റ്റേഴ്സ് ഓഫ് പിറ്റി ചാപ്പലിൽ തണുപ്പും ഈർപ്പവും തളം കെട്ടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മെഴുകുതിരിയുടെയും കുന്തിരിക്കത്തിന്റെയും രൂക്ഷഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിലെങ്ങും തങ്ങി നിൽക്കുന്നു. അവസാനമായി കുമ്പസരിക്കാനെത്തിയ കന്യാസ്ത്രീയും പോയിക്കഴിഞ്ഞതോടെ ലൈറ്റണച്ച് ഫാദർ ഫ്രാങ്ക് മാർട്ടിൻ പുറത്തിറങ്ങി.

രണ്ട് തെരുവുകൾക്കപ്പുറമുള്ള സെന്റ് പാട്രിക്ക്സ് ദേവാലയത്തിലെ വികാരിയാണ് അദ്ദേഹം. സെന്റ് മേരീസ് പ്രിയോറിയിലെ അന്തേവാസികളുടെ കുമ്പസാരച്ചുമതലയും കൂടി അതോടൊപ്പം ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം. അധികമൊന്നും ഉയരമില്ലാത്ത ആ എഴുപത്തിയാറുകാരന്റെ മുടി പൂർണ്ണമായും നരച്ചിരിക്കുന്നു. യുദ്ധം ഇല്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ എന്നേ റിട്ടയർ ചെയ്യേണ്ടതാണ്... യുദ്ധം കാരണം എല്ലാ തുറകളിലും ഇത് തന്നെയാണ് സ്ഥിതി.

ചമയങ്ങൾ വച്ചിട്ടുള്ള മുറിയിൽ ചെന്ന് തന്റെ ളോഹ ഊരി മടക്കി വച്ചിട്ട് അദ്ദേഹം റെയിൻ കോട്ട് എടുത്തു. ദേവാലയത്തിൽ ചെന്ന് നേരത്തെ കിടന്നുറങ്ങുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചുവെങ്കിലും സഹജീവികളോടുള്ള ദീനാനുകമ്പ തന്നെയാണ് പതിവ് പോലെ വിജയിച്ചത്. പതിനെട്ട് രോഗികളാണ് ഇപ്പോൾ പ്രിയോറിയിൽ ഉള്ളത്. അവരിൽ ഏഴു പേർ മരണാസന്നരായി കിടക്കുന്നു. ഒരു അവസാന റൌണ്ട് റൂം വിസിറ്റ് ഒരിക്കലും ഒരു അധികപ്പറ്റാവില്ല. മദ്ധ്യാഹ്നത്തിന് ശേഷം രോഗികളുടെയടുത്ത് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ഇതുവരെ.

ചാപ്പലിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടന്ന അദ്ദേഹം കണ്ടത് നിലം തുടച്ച് വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന മദർ സുപ്പീരിയർ സിസ്റ്റർ മരിയ പാമറെയാണ്. വേലക്കാരെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിക്കേണ്ട അത്തരം ജോലികൾ പോലും തനിയെ ചെയ്യുന്നതിൽ അവർ നിർവൃതി കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം നിന്നിട്ട് ഫാദർ മാർട്ടിൻ തലയാട്ടി. “എന്തിനാണിങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്...?”

“ഇതൊന്നും ഒരു കഷ്ടപ്പാടേയല്ല ഫാദർ...” അവർ പറഞ്ഞു. “താങ്കളെ കണ്ടത് നന്നായി... ഇന്നലെ താങ്കൾ പോയതിന് ശേഷം ചില സംഭവവികാസങ്ങളൊക്കെ ഇവിടെയുണ്ടായി... ഒരു  ജർമ്മൻ യുദ്ധത്തടവുകാരനെ അവർ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്...”

“റിയലി...?” ഇരുവരും ഹാളിന് നേർക്ക് നടന്നു.

“അതെ... ഒരു ലുഫ്ത്‌വാഫ് ഓഫീസർ... ഏതാനും ആഴ്ച്ചകൾക്ക് മുമ്പ് പരിക്കേറ്റതാണ്... സുഖം പ്രാപിച്ചു വരുന്നതേയുള്ളൂ... ഒരു കേണൽ കുർട്ട് സ്റ്റെയ്നർ... മുകളിലത്തെ നിലയിലാണ് അദ്ദേഹത്തെ പാർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്...”

“അദ്ദേഹത്തിനുള്ള സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങളൊക്കെ എങ്ങനെ...?”

“അര ഡസൻ മിലിട്ടറി പോലീസുകാരുണ്ട്... ബെൻസൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു സെക്കന്റ് ലെഫ്റ്റനന്റ് ആണ് ഇൻ ചാർജ്ജ്... ചെറുപ്പക്കാരനാണ്...”

ആ നിമിഷമാണ് ജാക്ക് കാർട്ടറും ഡോഗൽ മൺ‌റോയും കൂടി സ്റ്റെയർകെയ്സ് ഇറങ്ങി താഴോട്ട് വന്നത്.

“എല്ലാം തൃപ്തികരമല്ലേ ബ്രിഗേഡിയർ...?” സിസ്റ്റർ മരിയ പാമർ ചോദിച്ചു.

“തീർച്ചയായും...” മൺ‌റോ പറഞ്ഞു. “കഴിയുന്നതും  നിങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതിരിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കാം സിസ്റ്റർ...”

“ഏയ്, ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല...” അവർ പറഞ്ഞു. “ബൈ ദി വേ, ഇതാണ് ഫാദർ മാർട്ടിൻ... ഇദ്ദേഹമാണ് ഇവിടുത്തെ വൈദിക ശുശ്രൂഷകൾ ചെയ്യുന്നത്...”

“ഹലോ ഫാദർ...” മൺ‌റോ അഭിവാദ്യം നൽകി. പിന്നെ കാർട്ടറുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “ജാക്ക്, നാളെ ഞാൻ അവധിയാണ്... കേണൽ സ്റ്റെയ്നറെ പരിശോധിക്കുവാൻ ഒരു ഡോക്ടറെ ഏർപ്പാടാക്കുന്ന കാര്യം മറക്കണ്ട...”

“ഞാനൊരു ഡോക്ടറും കൂടിയാണെന്ന കാര്യം താങ്കളോട് പറഞ്ഞില്ല അല്ലേ, ബ്രിഗേഡിയർ...?” സിസ്റ്റർ മരിയ പാമർ പുഞ്ചിരിച്ചു. കേണൽ സ്റ്റെയ്നർക്ക് ആവശ്യമായ എന്ത് മെഡിക്കൽ സഹായവും നൽകാൻ ഞങ്ങളെക്കൊണ്ടാകും... താങ്കൾ പോയിക്കഴിഞ്ഞിട്ട് അദ്ദേഹത്തെ സന്ദർശിക്കുവാനിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ...”

“എന്തോ, എനിക്കത്ര വിശ്വാസം പോരാ സിസ്റ്റർ...” ജാക്ക് കാർട്ടർ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു.

“ക്യാപ്റ്റൻ കാർട്ടർ, ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ... ഞാൻ മേധാവിയായിട്ടുള്ള ഈ പ്രിയോറി ഒരു മഠം മാത്രമല്ല, മരണാസന്നരായി കിടക്കുന്ന രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന നഴ്സിങ്ങ് ഹോം കൂടിയാണ്... കേണൽ സ്റ്റെയ്നറുടെ മെഡിക്കൽ റെക്കോഡ്സ് ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു... ഗുരുതരമായ പരിക്കിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം സുഖം പ്രാപിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ട് ഏതാനും ആഴ്ച്ചകളേ ആയിട്ടുള്ളൂ... അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ പരിചരണം അദ്ദേഹത്തിന് ആവശ്യമാണ്... അതു മാത്രമല്ല, റെക്കോഡ്സിൽ നിന്നും ഒരു റോമൻ കാത്തലിക്ക് ആണ് അദ്ദേഹമെന്ന് മനസ്സിലായി... ഫാദർ മാർട്ടിന്റെ മതശുശ്രൂഷയും ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം...”

“ശരിയാണ് സിസ്റ്റർ...” മൺ‌റോ പറഞ്ഞു. “അക്കാര്യങ്ങൾക്കൊന്നും തടസം വരാതെ നോക്കണം... ഓകേ ജാക്ക്...?”

മൺ‌റോ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഫാദർ മാർട്ടിന് വഴി കാണിച്ച് കൊണ്ട് ജാക്ക് കാർട്ടർ മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്കുള്ള പടികൾ കയറി. അടച്ച് ഉറപ്പ് വരുത്തിയ ഇരുമ്പ് വാതിലിന് മുന്നിൽ ഇട്ടിട്ടുള്ള കസേരയിൽ ഒരു  മിലിട്ടറി പോലീസുകാരൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“തുറക്കൂ...” കാർട്ടർ ആജ്ഞാപിച്ചു.

മിലിട്ടറി പോലീസുകാരൻ ആ വാതിലിൽ രണ്ടു തവണ മുട്ടി. അടുത്ത നിമിഷം ആ വാതിൽ ഉള്ളിലേക്ക് തുറക്കപ്പെട്ടു. മറ്റൊരു മിലിട്ടറി പോലീസുകാരനായിരുന്നു ഉള്ളിൽ.

“മറ്റു മുറികൾ ഞങ്ങൾ പോലീസുകാർക്ക് താമസിക്കുവാനായി എടുത്തിരിക്കുകയാണ്...” കാർട്ടർ പറഞ്ഞു.

“ഐ സീ...” സിസ്റ്റർ മരിയ പറഞ്ഞു.

ആദ്യത്തെ റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഡെസ്കിനരികിലായി ഇട്ടിരിക്കുന്ന ചെറിയ കട്ടിലിൽ ചെറുപ്പക്കാരനായ ലെഫ്റ്റനന്റ് ബെൻസൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. അവരെ കണ്ടതും അയാൾ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.

“വാട്ട് ക്യാൻ ഐ ഡൂ ഫോർ യൂ സർ...?”

“സിസ്റ്ററിനും ഫാദറിനും എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കേണലിനെ വന്നു കാണാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്... ബ്രിഗേഡിയർ മൺ‌റോയുടെ ഓർഡറാണ്... തടവുകാരനുമായി ഒന്ന് സംസാരിക്കണം...” കാർട്ടർ പറഞ്ഞു.

ആ ഇടനാഴി അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് ഒരു കസേരയിൽ മറ്റൊരു മിലിട്ടറി പോലീസുകാരൻ ഇതെല്ലാം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“മൈ ഗോഡ്... ഈ മനുഷ്യന് അതീവ സുരക്ഷയാണല്ലോ നിങ്ങൾ ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്...!” ഫാദർ മാർട്ടിൻ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു.

ബെൻസൻ വാതിലിന്റെ ലോക്ക് തുറന്നു. ജാലകത്തിനരികിൽ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്ന സ്റ്റെയ്നർ ശബ്ദം കേട്ട് തിരിഞ്ഞു. ആരെയും ആകർഷിക്കുന്ന വേഷം. ബ്ലൂ – ഗ്രേ നിറങ്ങളിലുള്ള ലുഫ്ത്‌വാഫ് യൂണിഫോം... കഴുത്തിൽ Knight’s Cross with Oak Leaves മെഡൽ... യൂണിഫോമിൽ പലയിടങ്ങളിലായി അണിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വേറെയും മെഡലുകൾ... എല്ലാം ചേർന്ന് ആർക്കും ബഹുമാനം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന രൂപമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്.

“ഇത് മദർ സുപ്പീരിയർ സിസ്റ്റർ മരിയ പാമർ... നേരത്തെ പരിചയപ്പെടുത്തുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ല... പിന്നെ ഇത് ഫാദർ മാർട്ടിൻ...”  കാർട്ടർ പറഞ്ഞു.

“കേണൽ, നാളെ താങ്കളെ വിശദമായ ഒരു ചെക്കപ്പിനായി താഴെ ഡിസ്പെൻസറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതാണ്...” സിസ്റ്റർ മരിയ പറഞ്ഞു.

“അത് നമുക്ക് അനുവദിക്കാമോ സർ...?” ബെൻസൻ ചോദിച്ചു.

“മൈ ഗോഡ്...! ലെഫ്റ്റനന്റ്, വേണമെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ മുഴുവൻ സൈനികരെയും ഒപ്പം കൂട്ടിക്കോളൂ... രാവിലെ പത്ത് മണിയോടെ ഇദ്ദേഹം ഡിസ്പെൻസറിയിൽ എത്തിയിരിക്കണം... ഇല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ വിവരമറിയും...” സിസ്റ്റർ മരിയ പറഞ്ഞു.

“നോ പ്രോബ്ലം...” കാർട്ടർ പറഞ്ഞു. “വേണ്ടത് ചെയ്യാൻ മടിക്കേണ്ട ബെൻസൻ... വേറെന്തെങ്കിലും സിസ്റ്റർ...?”

“ഇല്ല... ഇന്നത്തേക്ക് ഇത്രയും മതി...”

“ഇദ്ദേഹവുമായി സ്വകാര്യമായി അല്പം സംസാരിക്കുന്നതിൽ വിരോധമുണ്ടോ...?” ഫാദർ മാർട്ടിൻ അനുവാദം ചോദിച്ചു.

സമ്മതഭാവത്തിൽ തല കുലുക്കിയിട്ട് കാർട്ടൻ സ്റ്റെയ്നറുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു. “ഇടയ്ക്കിടെ ഞാൻ വന്നു കണ്ടോളാം...”

“അക്കാര്യത്തിൽ ഒരു  സംശയവുമില്ല എനിക്ക്...” സ്റ്റെയ്നർ പുഞ്ചിരിച്ചു.

ഫാദർ മാർട്ടിൻ ഒഴികെ എല്ലാവരും പുറത്തേക്ക് പോയി. വാതിൽ ചാരിയിട്ട് അദ്ദേഹം കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു. “മകനേ... നിന്റെ മുഖം കണ്ടാൽ എനിക്കറിയാം... അങ്ങേയറ്റത്തെ കഷ്ടപ്പാടുകളിലൂടെയാണ് നീ കടന്നു വന്നത്... അവസാനമായി നീ ഒരു കുർബാന കൊണ്ടത് എപ്പോഴായിരുന്നു...?”

“പണ്ടെങ്ങോ... കൃത്യമായി ഓർക്കുന്നു പോലുമില്ല ഫാദർ... യുദ്ധമല്ലേ നടക്കുന്നത്... ഒന്നിനും സമയമില്ല...” സ്റ്റെയ്നർ പറഞ്ഞു.

“കുമ്പസാരത്തിന് പോലും സമയം ലഭിച്ചില്ല...? നിന്റെ പാപങ്ങളെല്ലാം ഇറക്കി വച്ചിട്ട് നാളുകൾ ഏറെയായെന്നോ...?”

“അതെ ഫാദർ... താങ്കൾ മനസ്സിലാക്കിയത് നൂറ് ശതമാനവും ശരിയാണ്...” സൌഹൃദഭാവത്തിൽ സ്റ്റെയ്നർ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ദൈവം രക്ഷിക്കട്ടെ... നാം ഇരുവർക്കും ഇടയിലുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ എനിക്ക് ഉത്ക്കണ്ഠയില്ല... നിനക്കും ദൈവത്തിനും ഇടയിലുള്ള വിഷയങ്ങളിലാണ് ഞാൻ വേവലാതി കൊള്ളുന്നത്...” അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റു. “നിനക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാം മകനേ... ദിനവും നിന്നെ വന്ന് കാണുന്നതുമാണ്... ഒരു  കുമ്പസാരവും കുർബ്ബാനയും എപ്പോൾ വേണമെന്ന് തോന്നുന്നുവോ, എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മതി... ചാപ്പലിൽ വന്ന് കുമ്പസരിക്കാനുള്ള ഏർപ്പാട് ഞാൻ ചെയ്യുന്നതാണ്...”

“കൂടെ വരാൻ ലെഫ്റ്റനന്റ് ബെൻസനും നിർബ്ബന്ധം പിടിക്കുമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്...” സ്റ്റെയ്നർ പറഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ പിന്നെ അവന്റെ ആത്മാവിനും കുറച്ച് ആശ്വാസം ലഭിക്കുമല്ലോ... ശരിയല്ലേ...?” ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് ഫാദർ മാർട്ടിൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

(തുടരും)

Saturday, 4 November 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 24



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

ലണ്ടനിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് നാല്പത്തിയഞ്ച് മൈൽ തെക്ക് പടിഞ്ഞാറായി കെന്റ് തീരത്തോട് ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന പ്രദേശമാണ് റോം‌നി മാർഷ്. ഏകദേശം ഇരുനൂറ് ചതുരശ്ര മൈൽ വിസ്തൃതി വരുന്ന ആ പ്രദേശം റോമൻ കാലഘട്ടത്തിൽ കടലിൽ നിന്നും ചിറ കെട്ടി എടുത്തതാണ്. പല ഭാഗങ്ങളും സമുദ്ര നിരപ്പിന് താഴെയായിട്ട് പോലും കനാലുകളും എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത ഡ്രെയിനേജ് ടണലുകളും ഒക്കെ ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് ആ പ്രദേശം കടലെടുക്കാതെ ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നത്.

ചാർബറി എന്നത് ഒരു ഗ്രാമം പോലുമല്ല. ഏറിയാൽ ഒരു പതിനഞ്ച് ചെറുവീടുകളും ഒരു ദേവാലയവും പിന്നെ ഒരു പലവ്യഞ്ജനക്കടയും അടങ്ങുന്ന ചേരി പോലുള്ള ഒരു പ്രദേശം. പാതി കോട്ടേജുകളും ഇപ്പോൾ ആൾത്താമസമില്ലാതെ കിടക്കുകയാണ്. ഉള്ളവയിൽത്തന്നെയാകട്ടെ താമസിക്കുന്നത് വയോജനങ്ങളും. ചെറുപ്പക്കാരെല്ലാം തന്നെ വിവിധ ജോലികളുമായി പട്ടണത്തിലേക്ക് ചേക്കേറിയിരുന്നു. ഏതാനും ചിലർ സൈന്യത്തിലും.

ലാബ്രഡോർ ഇനത്തിൽപ്പെട്ട തന്റെ കറുത്ത പട്ടിയുമായി സർ മാക്സ്‌വെൽ ഷാ തെരുവിലേക്കിറങ്ങി. പ്രഭാതത്തിൽത്തന്നെ മഴ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ശരാശരി ഉയരമുള്ള ദൃഢഗാത്രനാണ് അയാൾ. അമിത മദ്യപാനത്തെ തുടർന്ന് വീങ്ങിയ കവിളുകൾ... കറുത്ത കട്ടി മീശ... കാണുന്നവരോടെല്ലാം വഴക്കുണ്ടാക്കാനെന്ന മട്ടിലുള്ള പരുക്കൻ മുഖഭാവം... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഭൂരിഭാഗം പേരും അയാളിൽ നിന്ന് അകലം പാലിച്ചു പോന്നു.

കമ്പിളിത്തൊപ്പിയുടെ മുൻഭാഗം താഴ്ത്തി വച്ചിരിക്കുകയാണയാൾ. വാട്ടർപ്രൂഫ് ജാക്കറ്റും വെല്ലിങ്ടൺ ബൂട്ട്സുമാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഒരു കൈയിൽ ഒരു ഡബിൾ ബാരൽ ട്വൽ‌വ് ബോർ ഷോട്ട്ഗൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. പലവ്യഞ്ജനക്കടയുടെ മുന്നിലെത്തിയതും അയാൾ കുനിഞ്ഞ് പട്ടിയുടെ ചെവികളിൽ തലോടി. മുഖത്തെ പരുഷഭാ‍വത്തിന് അല്പം അയവ് വന്നതായി അപ്പോൾ തോന്നിച്ചു.

“ഗുഡ് ഗേൾ, നെൽ... നീയിവിടെ നിൽക്ക്...”

പടവുകൾ കയറി അയാൾ കടയുടെ കൌണ്ടറിന് മുന്നിലെത്തി. ഏതാണ്ട് എഴുപതോ അതിലധികമോ തോന്നിക്കുന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ കൌണ്ടറിൽ ചാരി നിന്ന് ഉള്ളിലിരിക്കുന്ന വൃദ്ധയോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“മോണിങ്ങ്, ടിങ്കർ...” ഷാ അഭിവാദ്യം ചെയ്തു.

“മോണിങ്ങ്, സർ മാക്സ്‌വെൽ...”

“മിസ്സിസ് ഡവ്സൺ, കുറച്ച് സിഗരറ്റ് തരാമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു നിങ്ങൾ...” ഷാ ആ വൃദ്ധയോട് പറഞ്ഞു.

കൌണ്ടറിനടിയിൽ നിന്നും ഒരു കെയ്സ് സിഗരറ്റ് എടുത്ത് അവർ അയാൾക്ക് നൽകി.

“ഡൈംചർച്ചിലുള്ള എന്റെ ഒരു പരിചയക്കാരൻ മുഖേന ഒരു ഇരുനൂറ് പ്ലെയേഴ്സ് സംഘടിപ്പിച്ചു... കരിഞ്ചന്തയായതിനാൽ അല്പം വില കൂടുതലാണ് സർ മാക്സ്‌വെൽ...” അവർ പറഞ്ഞു.

“ഏതിനാണ് ഇക്കാലത്ത് വിലക്കയറ്റമില്ലാത്തത്...? എന്തായാലും എന്റെ പറ്റിലെഴുതിക്കോളൂ...”

സിഗരറ്റ് കെയ്സ് പോക്കറ്റിലേക്ക് തിരുകി അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. കതക് ചാരി പടവുകളിറങ്ങവെ പിന്നിൽ ടിങ്കറുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. “ദരിദ്രവാസി...”

ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് സർ മാക്സ്‌വെൽ രോഷം അടക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നെ ലാബ്രഡോറിന്റെ കഴുത്തിൽ തടവി.

“ലെറ്റ്സ് ഗോ ഗേൾ...”  അയാൾ നടത്തം തുടർന്നു.
                                                     
                                                      ***

മാക്സ്‌വെല്ലിന്റെ മുത്തച്ഛനായിരുന്നു ആ കുടുംബത്തിന്റെ എല്ലാ ഉയർച്ചക്കും കാരണഭൂതൻ. വിക്ടോറിയൻ വ്യവസായവത്ക്കരണത്തിന്റെ സുവർണ്ണകാലഘട്ടത്തിൽ ഷെഫീൽഡിലെ ഏറ്റവും കരുത്തനായ വ്യവസായി ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഇപ്പോഴുള്ള എസ്റ്റേറ്റ് വാങ്ങി ‘ഷാ പ്ലേസ്’ എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തത് അദ്ദേഹമാണ്. 1885 ൽ റിട്ടയർ ചെയ്യുമ്പോഴേക്കും രാജകുടുംബത്തിൽ നിന്നും സർ പദവിയും കരസ്ഥമാക്കിയിരുന്നു അദ്ദേഹം. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകനാകട്ടെ തനിക്ക് പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച സ്വത്തും വ്യവസായവും നോക്കിനടത്തുന്നതിൽ ഒട്ടും തന്നെ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. സൈനികനായ അയാൾ പിന്നിട് ബോവർ യുദ്ധത്തിൽ കൊല്ലപ്പെടുകയായിരുന്നു.

1890 ലാണ് മാക്സ്‌വെൽ ഷാ ജനിക്കുന്നത്. അയാൾ തന്റെ പിതാവിന്റെ പാത പിന്തുടരുവാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്. ഇന്ത്യൻ ആർമിയിൽ ചേർന്ന അയാൾ ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് മെസപ്പട്ടേമിയിൽ സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. 1916 ൽ ഇൻഫൻ‌ട്രി റെജിമെന്റിലേക്ക് മാറ്റം ലഭിച്ചതിനെത്തുടർന്ന് തിരികെയെത്തി. നഴ്സായ സഹോദരി ലവീനിയയും വയസ്സായ മാതാവുമായിരുന്നു ബന്ധുക്കൾ എന്ന് പറയാൻ അയാൾക്കുണ്ടായിരുന്നത്. റോയൽ ഫ്ലയിങ്ങ് കോർപ്സിലെ ഒരു പൈലറ്റിനെയായിരുന്നു ലവീനിയ വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നത്. 1917 ൽ ഫ്രാൻസിൽ വച്ചുണ്ടായ സൈനിക പോരാട്ടത്തിൽ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ മാക്സ്‌വെൽ വീണ്ടും ബ്രിട്ടണിൽ തിരിച്ചെത്തി. ആശുപത്രിയിൽ സുഖം പ്രാപിച്ചു വരവെ പരിചയപ്പെട്ട യുവതിയെ വിവാഹം കഴിച്ചതിന് ശേഷം അയാൾ വീണ്ടും ഫ്രാൻസിലേക്ക് മടങ്ങി.

1918 ലാണ് ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി അയാളുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റി മറിച്ച സംഭവങ്ങൾ അരങ്ങേറുന്നത്. മാതാവിന്റെ മരണം കഴിഞ്ഞ് അധികം താമസിയാതെ ഒരു അപകടത്തിൽ പെട്ട് അയാളുടെ ഭാര്യയും മരണമടഞ്ഞു. ഒരു വീഴ്ച്ചയെത്തുടർന്ന് പത്ത് ദിവസത്തോളം കിടപ്പിലായ അവരെ പരിചരിക്കുവാനായി പ്രത്യേകം അനുവദിച്ചു കിട്ടിയ അവധിയിൽ അയാൾ വീണ്ടും ബ്രിട്ടനിലെത്തി. ഭാര്യയുടെ വിയോഗത്തെത്തുടർന്ന് തകർന്നുപോയ മാക്സ്‌വെല്ലിന് തണലായി ഒപ്പം നിന്നത് കുഞ്ഞനുജത്തി ലവീനിയ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ കഷ്ടിച്ച് ഒരു മാസം ആയപ്പോഴേക്കും അവളും വിധവയായി. പടിഞ്ഞാറൻ യുദ്ധനിരയിൽ വെടിയേറ്റ് തകർന്ന് വീണ യുദ്ധവിമാനത്തിന്റെ പൈലറ്റ് അവളുടെ ഭർത്താവായിരുന്നു. അതിന് ശേഷമാണ് ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് തിരശീല വീഴുന്നത്.

യുദ്ധാനന്തരം എല്ലാവരെയും പോലെ പുതിയൊരു ലോകമായിരുന്നു അവരെ കാത്തിരുന്നത്. ദാരിദ്ര്യം സമൂഹത്തെ കാർന്നു തുടങ്ങി. തലമുറകളായി ലഭിച്ച ഷാ പ്ലേസിലെ സമ്പാദ്യങ്ങൾ ക്രമേണ കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്നു. കൺസർവേറ്റിവ് പാർട്ടിയുടെ പാർലമെന്റ് മെമ്പർ ആയിരുന്ന മാക്സ്‌വെൽ  തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ സോഷ്യലിസ്റ്റ് സ്ഥാനാർത്ഥിയോട് ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടു. സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വളർച്ചയിൽ അസ്വസ്ഥനായ അയാൾ സർ ഓസ്‌വാൾഡ് മോസ്‌ലിയുടെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ബ്രിട്ടീഷ് ഫാസിസ്റ്റ് മൂവ്മെന്റിൽ ചേർന്ന് പ്രവർത്തിക്കുവാനാരംഭിച്ചു.

അയാളുടെ ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കെല്ലാം ലവീനിയയുടെ പിന്തുണയുണ്ടായിരുന്നു. ആശയങ്ങൾ എന്തു തന്നെയായാലും ശരി, തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ള എസ്റ്റേറ്റ് നഷ്ടമാകാതെ നോക്കുക, നിത്യച്ചെലവിനുള്ള വക കണ്ടെത്തുക എന്നിവ മാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ലക്ഷ്യം. സമൂഹത്തിൽ വന്ന മാറ്റവും അതിൽ താഴേക്ക് പോയ അവരുടെ സ്ഥാനവും ഇരുവരെയും അങ്ങേയറ്റം അസ്വസ്ഥരാക്കിയിരുന്നു. തങ്ങളുടെ അവസ്ഥയിലുള്ള മറ്റ് പലരെയും പോലെ അവരും ഹിറ്റ്‌ലറിൽ ഒരു മാതൃകാ പുരുഷനെ ദർശിച്ചു.. ജർമ്മനിക്ക് വേണ്ടി അദ്ദേഹം ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളെല്ലാം അത്ഭുതത്തോടെ അവർ വീ‍ക്ഷിച്ചു.

അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ് 1939 ജനുവരിയിൽ ലണ്ടനിലെ ജർമ്മൻ എംബസിയിലെ മിലിട്ടറി അറ്റാഷെ ആയ മേജർ വെർണർ കെയ്റ്റെലിന്റെ വസതിയിൽ അത്താഴ വിരുന്നിനായി അവർ എത്തുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൽ അനുരക്തയാവാൻ ലവീനിയക്ക് ഏറെ സമയമൊന്നും വേണ്ടി വന്നില്ല. ക്രമേണ ഷാ പ്ലേസിലെ ഒരു സ്ഥിരം സന്ദർശകനായി അദ്ദേഹം മാറി. ലുഫ്ത്‌വാഫിൽ പൈലറ്റായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുള്ള അദ്ദേഹം ലവീനിയയുടെ പറക്കുവാനുള്ള മോഹങ്ങൾക്ക് ചിറക് മുളപ്പിച്ചു. എസ്റ്റേറ്റിന്റെ അറ്റത്തെ പഴയ ധാന്യപ്പുരയിൽ അവളുടേതായി ഒരു ചെറു വിമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. സൌത്ത് മെഡോ എയർ സ്ട്രിപ്പായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തി ടൈഗർ മോത്ത് എന്ന ആ ടൂ സീറ്റർ വിമാനത്തിൽ ലവീനിയയും കെയ്റ്റെലും പലപ്പോഴും പറന്നു. തന്റെ ഇഷ്ട വിനോദമായ ഏരിയൽ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയുമായി  സൌത്ത് കോസ്റ്റിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം അദ്ദേഹം കവർ ചെയ്തു.

അവർ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ ഷാ പ്രത്യേകിച്ച് അതൃപ്തിയൊന്നും പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. ഇതിന് മുമ്പും ലവീനിയ പലരുമായി സ്നേഹബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. തനിക്ക് ഇതുപോലുള്ള ബന്ധങ്ങളിൽ താല്പര്യമില്ലെന്ന് വച്ച് അവളെ എന്തിന് വിലക്കണം...? എന്നാൽ കെയ്റ്റെലിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം വേറെയായിരുന്നു എന്നത് പിന്നീട് ആ പാതയിൽ എത്തിപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് അവർക്ക് മനസ്സിലായത്.

                                                    ***
“അപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് ഈ ഷാ എന്ന വ്യക്തിയെക്കുറിച്ചുള്ള കാര്യങ്ങൾ...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

ഷെല്ലെൻബെർഗ് ഒരു സിഗരറ്റെടുത്ത് ഡെവ്‌ലിന് നേർക്ക് നീട്ടി. “വെർണർ കെയ്റ്റെൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു അബ്ഫെർ ഏജന്റായിരുന്നു... ജർമ്മനിയോട് ചായ്‌വുള്ള ബ്രിട്ടീഷുകാരെ കണ്ടെത്തി ചാരപ്രവർത്തനത്തിന് റിക്രൂട്ട് ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ ലക്ഷ്യം... വീണ്ടും ഒരു യുദ്ധം ഉണ്ടാകും എന്നത് തീർച്ചയായിരുന്നു... അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓപ്പറേഷൻ സീ ലയൺ എന്ന പ്ലോട്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വളരെ വ്യക്തമായ പ്ലാനുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു...”

“അവിടെയാണ് മാക്സ്‌വെൽ ഷാ എന്ന ദരിദ്രന്റെ എസ്റ്റേറ്റ് രംഗപ്രവേശം ചെയ്യുന്നത്...” ഡെവ്‌ലിൻ അഭിപ്രാ‍യപ്പെട്ടു. നഗരത്തിന് പുറത്ത് എന്ന് പറയാമെങ്കിലും ലണ്ടനിൽ നിന്നും വെറും നാല്പത്തിയഞ്ച് മൈൽ മാത്രം അകലെ... സൌത്ത് മെഡോയെ ഒരു എയർസ്ട്രിപ്പായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യാം...”

“അതെ... കെയ്റ്റെലിന്റെ റിപ്പോർട്ടിൽ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്നത് ഷായേയും സഹോദരി ലവീനിയയെയും റിക്രൂട്ട് ചെയ്യുവാൻ ഒട്ടും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല എന്നാണ്... കമ്മ്യൂണിക്കേഷന് വേണ്ടി അദ്ദേഹം അവർക്ക് ഒരു റേഡിയോ സെറ്റ് നൽകി. ലവീനിയയ്ക്ക് നേരത്തെ തന്നെ മോഴ്സ് കോഡ് സുപരിചിതമായിരുന്നു... മറ്റുള്ളവരുമായി ഇടപഴകുന്നതിൽ നിന്നും അല്പം വിട്ടു നിൽക്കുവാൻ അദ്ദേഹം അവർക്ക് നിർദ്ദേശം നൽകി... എന്നാൽ ദൌർഭാഗ്യകരമെന്ന് പറയട്ടെ, ലുഫ്ത്‌വാഫ് വിമാനങ്ങൾ ലണ്ടനിൽ നടത്തിയ ബോംബിങ്ങിൽ വെർണർ കെയ്റ്റെൽ കൊല്ലപ്പെടുകയാണുണ്ടാ‍യത്...”

“ആട്ടെ, ഈ ഷാ കുടുംബത്തിന് എന്തെങ്കിലും കോഡ് നെയിം ഉണ്ടായിരുന്നുവോ...?” ഡെവ്‌ലിൻ ആരാഞ്ഞു.

അതു വരെ എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ട് നിശ്ശബ്ദയായിരുന്ന ഇൽ‌സ് ഫയലിൽ നിന്നും മറ്റൊരു പേപ്പർ എടുത്ത് നീട്ടി. “ഫാൾക്കൺ... അതായിരുന്നു അവരുടെ കോഡ് നെയിം... ‘Does the Falcon wait? It is now time to strike’ എന്ന സന്ദേശം ലഭിച്ചാൽ തയ്യാറായി ഇരുന്നുകൊള്ളാനായിരുന്നു അവർക്കുള്ള നിർദ്ദേശം...” അവൾ പറഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് കാര്യങ്ങൾ...” ഡെവ്‌‌ലിൻ പറഞ്ഞു. “ഒരിക്കലും നടക്കാതെ പോയ ജർമ്മൻ അധിനിവേശത്തിനായി അവർ കാത്തിരുന്നു... അവരുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കുമോ ആവോ...!”

“അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതാനും വിവരങ്ങൾ കൂടി ലഭ്യമാണ്...” ഇൽ‌സ് പറഞ്ഞു. “ഒരു അമേരിക്കൻ മാഗസിനിൽ വന്ന ലേഖനം നമ്മുടെ കൈവശമുണ്ട്... 1943 മാർച്ചിലാണ്... ബ്രിട്ടീഷ് ഫാസിസ്റ്റ് മൂവ്‌മെന്റ് എന്നാണ് തലക്കെട്ട്... ഷായും സഹോദരിയുമായി ഒരു ജേർണലിസ്റ്റ് നടത്തിയ അഭിമുഖം... അവരുടെ ചിത്രവുമുണ്ട്...”

തലയിൽ ഒരു സ്കാർഫ് ചുറ്റി കുതിരപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്ന ലവീനിയ, ഡെ‌വ്‌ലിൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിനേക്കാൾ സുന്ദരിയായിരുന്നു. കൈയിൽ ഒരു ഷോട്ട് ഗണ്ണുമേന്തി സർ മാക്സ്‌വെൽ ഷാ തൊട്ടരികിൽ നിൽക്കുന്നു.

ആ ലേഖനം വാങ്ങി വായിച്ചിട്ട് ഷെല്ലെൻബെർഗ് ഡെവ്‌ലിന് കൈമാറി. “കഷ്ടമെന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ... ഈ ചിന്താഗതിയുള്ള മറ്റ് പലരെയും പോലെ ഷായും മാസങ്ങളോളം ജയിലിൽ കിടന്നു... വിചാരണ കൂടാതെ... 1940 ലെ 18B റെഗുലേഷൻ പ്രകാരം...”

“ബ്രിക്സ്ടൻ പ്രിസണിലാണോ...? എങ്കിൽ ശരിക്കും അനുഭവിച്ചിരിക്കും അയാൾ...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“അതിന് ശേഷമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് അതിലും ദയനീയം... എസ്റ്റേറ്റ് വിൽക്കപ്പെട്ടു... പരിചാരക വൃന്ദങ്ങളില്ലാത്ത ജീവിതം... ദ്രവിച്ചു തുടങ്ങിയ ആ മാളികയിൽ അവർ ഇരുവരും മാത്രം സമയം തള്ളി നീക്കുന്നു... ഒരു പക്ഷേ, നമ്മുടെ ദൌത്യത്തിന് അത് അനുയോജ്യമായിരിക്കാം...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

മാപ്പ് ടേബിളിനരികിൽ ചെന്ന് ഷെല്ലെൻബെർഗ് തിരിഞ്ഞു. “വരൂ, ഫ്രഞ്ച് തീരത്തിന്റെ ഈ ഭൂപടം ഒന്ന് നോക്കൂ... ഇതാ ഇവിടെ... ക്യാപ് ഡി ലാ ഹേഗും ചെർണെയും... ഫ്ലയിങ്ങ് ക്ലബ്ബുകളായിരുന്നു... എമർജൻസി ലാന്റിങ്ങിന് വേണ്ടി ലുഫ്ത്‌വാഫ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന എയർസ്ട്രിപ്പാണ്... റീഫ്യൂവലിങ്ങിനുള്ള സൌകര്യമൊക്കെയുണ്ട്... അഞ്ചോ ആറോ ജോലിക്കാർ മാത്രമേയുള്ളൂ  അവിടെ... എങ്കിലും നമ്മുടെ ആവശ്യത്തിന് ധാരാളമാണെന്ന് തോന്നുന്നു അത്... ഫ്യൂററുടെ കോൺഫറൻസ് നടക്കുന്ന ഷറ്റോ ഡി ബെൽ എന്നയിടത്തു നിന്നും വെറും മുപ്പത് മൈൽ ദൂരം മാത്രമേയുള്ളൂ അങ്ങോട്ട്...”

“അവിടെ നിന്നും എന്ത് ദൂരമുണ്ട് നമ്മുടെ ഷാ കുടുംബം താമസിക്കുന്ന റോം‌നി മാർഷിലേക്ക്...?”

“നൂറ്റിയമ്പത് മൈൽ... അധികവും കടലിന് മുകളിലൂടെത്തന്നെ...”

“ഫൈൻ...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു. “ഒരേയൊരു സംശയമേയുള്ളൂ... ഈ ഷാ കുടുംബം വീണ്ടും നമ്മോടൊപ്പം കൂടുമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ...”

“വർഗാസ് വഴി അത് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ലേ...?”

“വർഗാസ് വഴി പോയാൽ നമ്മളിൽ പലരും അകത്താവുമെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയില്ലേ...? അത് തന്നെയാണ് ബ്രിട്ടീഷ് ഇന്റലിജൻസിന് ആവശ്യവും... ഈ പ്ലോട്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കഴിയുന്നത്ര ആൾക്കാരെ വലയിലാക്കുക...” ഡെവ്‌ലിൻ തലയാട്ടി. “പാടില്ല... ഞാൻ അവിടെയെത്തിച്ചേരുന്നത് വരെ ഷാ കുടുംബത്തിന്റെ കാര്യം പുറത്ത് വരാതെ നോക്കണം... നമ്മോട് സഹകരിക്കാൻ അവർ തയ്യാറാവുകയാണെങ്കിൽ പറയാം നമ്മൾ നേരായ ദിശയിലാണെന്ന്...”

“പക്ഷേ, അവിടെ നിന്നും നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇങ്ങോട്ട് കമ്മ്യൂണിക്കേറ്റ് ചെയ്യും...?” ഇൽ‌സ് ചോദിച്ചു.

“ആ റേഡിയോ സെറ്റ് ഇപ്പോഴും അവരുടെ കൈവശം ഉണ്ടാകാനാണ് സാദ്ധ്യത... അത് കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ എനിക്കാവും... 1941 ൽ അയർലണ്ടിലേക്ക് അയക്കാനായി അബ്ഫെർ എന്നെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്ത സമയത്ത് റേഡിയോ സെറ്റിന്റെ പ്രവർത്തനവും മോഴ്സ് കോഡും അവർ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു...”

“അഥവാ അവരുടെ കൈവശം ആ റേഡിയോ ഇല്ലെങ്കിലോ...?” ഷെല്ലെൻബെർഗ് ഉത്കണ്ഠ പൂണ്ടു.

ഡെവ്‌ലിൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “എങ്കിൽ ഒരു റേഡിയോക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ഭിക്ഷ യാചിക്കും... അല്ലെങ്കിൽ കടം വാങ്ങും... അതുമല്ലെങ്കിൽ മോഷ്ടിക്കും... ഓ മൈ ഗോഡ്...!  താങ്കളെക്കൊണ്ട് തോറ്റല്ലോ ജനറൽ...”
                                                   
                                                       ***

മുന്നിലൂടെ ചാടിപ്പോയ മുയലിനെ കണ്ടതും ഷാ തന്റെ ഷോട്ട്ഗൺ എടുത്ത് ഉന്നം പിടിച്ച് വെടിയുതിർത്തു.  പക്ഷേ, വൈകിപ്പോയിരുന്നു. സ്വയം ശപിച്ച് അയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഫ്ലാസ്ക് എടുത്തു തുറന്ന് അല്പം അകത്താക്കി. നെൽ തലയുയർത്തി പരാതി പറയുന്ന മട്ടിൽ അയാളെ നോക്കി ഒന്ന് മുരണ്ടു. പാതയുടെ അരികിലെ ഈറ്റക്കാടുകൾ ഏതാണ്ട് ഒരാൾ പൊക്കം എത്തിയിരിക്കുന്നു. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകി കടലിൽ ചെന്നു ചേരുന്ന കുഞ്ഞരുവികളുടെ കളകളാരവം... ചുറ്റിനുമുള്ള വിജനത ഷായെ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തി. കറുത്തിരുണ്ട ആകാശം പെയ്യാനായി വിങ്ങി നിൽക്കുന്നു. മഴനൂലുകൾ താഴേക്ക് പതിക്കവെ ചിറയിലൂടെ കുതിരപ്പുറത്ത് തന്റെയടുത്തേക്ക് വരുന്ന ലവീനിയയെ അയാൾ കണ്ടു.

 “ഹലോ ഡിയർ... വെടിയൊച്ച ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു...” അരികിലെത്തിയ അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഒന്നും പറയണ്ട... ഈയിടെയായി ഉന്നം തീരെ കുറവാണ്...” ഫ്ലാസ്ക് ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ച് അയാൾ പറഞ്ഞു. “ചുറ്റിനും ഒന്ന് നോക്കൂ ലവീനിയാ... എന്തൊരു നരച്ച ലോകം... എ ഡെഡ് വേൾഡ്... എവ്‌രി തിങ്ങ് ബ്ലഡി ഡെഡ്... ഈ ഞാനടക്കം... എല്ലാം ശരിയാവണമെങ്കിൽ അത്ഭുതങ്ങൾ എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കണം... എന്തെങ്കിലും ഒരത്ഭുതം...” അയാൾ വീണ്ടും ഫ്ലാസ്ക് ചുണ്ടോടടുപ്പിച്ചു.

(തുടരും)



അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...
 

Friday, 27 October 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 23



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

ദൂരെ വെടിയൊച്ച കേട്ടാണ് ഡെവ്‌ലിൻ ഉണർന്നത്. പുലർച്ചെ മൂന്ന് മണിയായിരിക്കുന്നു. എഴുന്നേറ്റ് ലിവിങ്ങ് റൂമിൽ ചെന്ന് ബ്ലാക്കൌട്ട് കർട്ടന്റെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ അദ്ദേഹം പുറത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. നഗരത്തിനപ്പുറം ദൂരെ ചക്രവാളത്തിൽ സ്ഫോടനത്തിന്റെ മിന്നലൊളികൾ കാണാനുണ്ട്.

കിച്ചണിലെ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞത് കണ്ട് ഡെവ്‌ലിൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. “എനിക്കും ഉറക്കം വന്നില്ല... ഞാനൽപ്പം കോഫി തയ്യാറാക്കാം...” ഇൽ‌സ് പറഞ്ഞു.

തണുപ്പിനെ പ്രതിരോധിക്കുവാനുതകുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു നിശാവസ്ത്രമായിരുന്നു അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത്. ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും പിന്നിയിട്ടിരിക്കുന്ന തലമുടി അവളെ ഒന്നുകൂടി മനോഹരിയാക്കിയത് പോലെ തോന്നിച്ചു. ബെഡ്‌റൂമിൽ ചെന്ന് ഓവർകോട്ട് എടുത്തണിഞ്ഞ് തിരികെയെത്തിയ ഡെവ്‌ലിൻ മേശക്കരികിൽ ഇരുന്ന് ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തി.

“രണ്ട് ദിവസം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു... ഇനിയും ഒരു വിമാനത്തിന് ലാന്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റിയ സ്ഥലം കണ്ടെത്താനായില്ല... ജനറലിന്റെ ക്ഷമ നശിച്ചു തുടങ്ങിയെന്നാണ് തോന്നുന്നത്...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“ഓ, അല്ലെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാര്യം അങ്ങനെയാണ്... പറ്റുമെങ്കിൽ എല്ലാം ഇന്നലെത്തന്നെ നടന്നാൽ അത്രയും നല്ലതെന്ന് ആവേശം കൊള്ളുന്ന സ്വഭാവം... ഓപ്പറേറ്റ് ചെയ്യാനായി ഫ്രഞ്ച് തീരത്ത് ഒരു എയർബേസ് കണ്ടെത്താനെങ്കിലും നമുക്കായല്ലോ... പിന്നെ നാം കണ്ടെത്തിയ ആ പൈലറ്റിന്റെ കാര്യമാണെങ്കിൽ പ്രതീക്ഷക്ക് വകയുണ്ട് താനും...” ഇൽ‌സ് പറഞ്ഞു.

“അത് ശരിയാണ്... SS സേനയിൽ ഒരു അമേരിക്കൻ പൈലറ്റ്... ഈ നശിച്ച സേനയിൽ ചേരാതെ അയാൾക്ക് മുന്നിൽ വേറെ മാർഗ്ഗമില്ലായിരുന്നു എന്നത് വേറെ കാര്യം... അയാളെ കാണാൻ തിടുക്കമായി എനിക്ക്...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“എന്റെ ഭർത്താവും SS സേനയിലായിരുന്നു... അറിയുമോ നിങ്ങൾക്ക്...? കവചിതവാഹന സേനാവിഭാഗത്തിലായിരുന്നു...”

“അയാം സോറി...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ... ചിലപ്പോഴെങ്കിലും നാമെല്ലാം ഒന്നല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരു വിധത്തിൽ ഹൃദയശൂന്യരാകാറുണ്ട്... പക്ഷേ, എന്തുകൊണ്ട് അങ്ങനെയാകുന്നു എന്നു കൂടി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്... ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിന് ശേഷം ജർമ്മനി പാടേ തകർന്നിരുന്നു...”

“അതിന് ശേഷമാണ് ഫ്യൂറർ എത്തുന്നത്...”

“അതെ... തുടക്കത്തിൽ ശുഭസൂചനയാണ് ജനങ്ങൾക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്... ജർമ്മനിയെ അതിന്റെ പഴയ പ്രഭാവത്തിലേക്കും സമൃദ്ധിയിലേക്കും തിരികെ കൊണ്ടുവരിക... പക്ഷേ, പിന്നീട് എല്ലാം മാറി മറിഞ്ഞു... ജൂതരുടെ നേർക്കുള്ള ക്രൂരതകൾ...” അവൾ ഒന്ന് സംശയിച്ചിട്ട് തുടർന്നു. “എന്റെ മുതുമുത്തശ്ശി ജൂത വംശജയായിരുന്നു... എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുവാനായി എന്റെ ഭർത്താവിന് പ്രത്യേകാനുമതി തന്നെ വേണ്ടി വന്നു... എന്റെ വിവാഹരേഖകളിൽ അക്കാര്യം പ്രത്യേകം പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്... പല രാത്രികളിലും അതോർത്ത് ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നിട്ടുണ്ട്...  അത് വച്ച് ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും നടപടികൾ എടുക്കണമെന്ന് തോന്നിയാൽ എന്റെ ഭാവി എന്താകുമെന്നോർത്ത്...”

“കമോൺ ഗേൾ...” ഡെവ്‌ലിൻ അവളുടെ കരം കവർന്നു. “രാത്രി മൂന്ന് മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റ് ഉറക്കം വരാതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഏതാണ്ട് എല്ലാവർക്കും തോന്നുന്നതാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ...”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“നോക്കൂ... നിങ്ങളെ ഇപ്പോൾ ചിരിപ്പിച്ച് കാണിച്ചു തരാം ഞാൻ... ഞാനിപ്പോൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ പോകുന്ന ദൌത്യത്തിൽ എന്റെ വേഷം എന്താണെന്നറിയുമോ നിങ്ങൾക്ക്...? ഊഹിക്കാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്കിക്കേ...”

അവളുടെ മുഖം പാതി മന്ദഹാസത്തിന് വഴി മാറി. “ഇല്ല പറയൂ...”

“ഒരു വൈദികന്റെ വേഷം...”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. “വൈദികനോ... ! നിങ്ങളോ...?” അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ഓ, നോ, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ...”

“ഒരു മിനിറ്റ്... ഞാൻ പറയട്ടെ... എന്റെ മതപരമായ പശ്ചാലത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ അത്ഭുതപ്പെടും...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു. “ദേവാലയങ്ങളുമായി അഭേദ്യമായ ബന്ധമാണ് എനിക്കുള്ളത്... 1921 ൽ ബ്രിട്ടീഷുകാർ എന്റെ പിതാവിനെ തൂക്കിക്കൊന്നതിന് ശേഷം ഞാനും അമ്മയും ബെൽഫാസ്റ്റിൽ വൈദികനായ മൂത്ത അമ്മാവന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു താമസം... അദ്ദേഹമാണ് എന്നെ ഒരു ജെസ്യൂട്ട് ബോർഡിങ്ങ് സ്കൂളിൽ ചേർത്തത്... അവർ എന്റെ ഞരമ്പുകളിൽ മതം കുത്തിവച്ചു...” ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തിയിട്ട് ഡെവ്‌ലിൻ തുടർന്നു. “അതുകൊണ്ട് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലാതെ ഒരു വൈദികന്റെ റോൾ ഭംഗിയായി കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ എനിക്ക് കഴിയും...”

“കൊള്ളാം... എന്തായാലും കുർബാനയും കുമ്പസാരവും ഒന്നും നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്യേണ്ടി വരില്ലെന്ന് വിചാരിക്കാം...” അവൾ ചിരിച്ചു.

“മൈ ഗോഡ്...! നല്ലൊരു ഐഡിയയാണല്ലോ നിങ്ങൾ തന്നത്... നിങ്ങളുടെ ആ ബ്രീഫ്കെയ്സ് എവിടെ...? നാം നേരത്തെ മറിച്ചു നോക്കിയ ആ ഫയൽ ഇങ്ങെടുക്കൂ...”

ബെഡ്‌റൂമിൽ നിന്നും ആ ഫയൽ എടുത്ത് അവൾ തിരിച്ചെത്തി. “ഇതാ ആ ഫയൽ...”

അത് വാങ്ങി തിടുക്കത്തിൽ പേജുകൾ മറിച്ചു നോക്കിയിട്ട് ഡെവ്‌ലിൻ തല കുലുക്കി. “അതെ... ഇതിൽ പറയുന്നുണ്ട്... പുരാതന കാത്തലിക്ക് ഫാമിലിയാണ് സ്റ്റെയ്നറുടേത്...”

“എന്താണ് നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ...?”

“ഈ സെന്റ് മേരീസ് പ്രിയോറി... കുമ്പസാരം കേൾക്കുവാനായി ഇടയ്ക്കിടെ വൈദികർ സന്ദർശിക്കുന്ന സ്ഥലമാണത്... ലിറ്റ്‌ൽ സിസ്റ്റേഴ്സ് ഓഫ് പിറ്റി... മറ്റുള്ള സന്യാസിനികളിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി കുർബാനയ്ക്ക് മുമ്പായി കുമ്പസാരം നിർബന്ധമാണവർക്ക്... ഈ രണ്ട് ചടങ്ങുകൾക്കും ഒരു വൈദികന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം തീർച്ചയായും ആവശ്യമാണ്... പിന്നെ അവിടെയുള്ള കത്തോലിക്കരായ രോഗികൾ... അവർക്കും ഇതെല്ലാം ആവശ്യമുണ്ടാകും...”

“സ്റ്റെയ്നറും അതിൽപ്പെടുമെന്നാണോ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്...?”

“അത്തരം ഒരവസരത്തിൽ സ്റ്റെയ്നർ ഒരു വൈദികനെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ അവർക്ക് നിഷേധിക്കാനാവില്ല... വളരെ നല്ല ഐഡിയ...” ഡെവ്‌ലിൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“നിങ്ങളുടെ ബാഹ്യരൂപത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനം വല്ലതുമായോ...?” അവൾ ചോദിച്ചു.

“അതിന് കുറച്ച് ദിവസം കൂടി കഴിയട്ടെ... ജനറൽ സൂചിപ്പിച്ച ആ ഫിലിം മെയ്ക്കപ്പ് ആർട്ടിസ്റ്റുകളെ ഞാനൊന്ന് കാണുന്നുണ്ട്... ഏത് രൂപം വേണമെന്ന് അവർ തീരുമാനിക്കട്ടെ...”

“ഓകെ...” അവൾ തല കുലുക്കി. “ആ ഓപ്പറേഷൻ സീ ലയൺ ഫയലുകളിൽ എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്താൻ സാധിക്കുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം നമുക്ക്... കുറച്ചൊന്നുമല്ല ആ ഫയലുകൾ എന്നതാണ് ഒരേയൊരു ബുദ്ധിമുട്ട്... തൽക്കാലം പോയിക്കിടന്നുറങ്ങിയാലോ എന്നാലോചിക്കുകയാണ് ഞാൻ...” അവൾ എഴുന്നേറ്റു.

പുറമെ എയർ റെയ്ഡ് സൈറൻ മുഴങ്ങി. അത് കേട്ടതും ഡെവ്‌ലിൻ നിഷേധ ഭാവത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇല്ല... നിങ്ങൾ ഉറങ്ങുന്നില്ല... നല്ല കുട്ടിയായി വേഷം ധരിച്ച് വരൂ... ബാക്കിയുള്ള സമയം അവിടെ ആ അണ്ടർഗ്രൌണ്ട് അറയിൽ കഴിച്ചു കൂട്ടേണ്ടി വരുമെന്ന് തോന്നുന്നു...  അഞ്ച് മിനിറ്റിനകം ഞാൻ റെഡി...”

                                                       ***

“വൈദികനോ...? അതെനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“എനിക്കും ...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു. “അതൊരു യൂണിഫോം പോലെയാണ്... പട്ടാളക്കാരൻ, പോസ്റ്റ്മാൻ, റെയിൽ‌വേ പോർട്ടർ എന്നിവരെയൊക്കെപ്പോലെ... ആ രൂപമാണ് എല്ലാവരും ഓർമ്മിക്കുക... മുഖമല്ല... ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ... അവരുടെ യൂണിഫോം... വൈദികരും അതുപോലെയാണ്... അജ്ഞാതനായിരിക്കുവാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ മാർഗ്ഗം...”

സെന്റ് മേരിസ് പ്രിയോറിയുടെ ഭൂപടം സസൂക്ഷ്മം വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.

“കുറച്ച് ദിവസമായില്ലേ ഇത് തിരിച്ചും മറിച്ചും വിശകലനം ചെയ്യുന്നു... എന്താണ് നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം...?” ഷെല്ലെൻബെർഗ് ചോദിച്ചു.

“ഈ രേഖാചിത്രം തന്നെയാണ് ഏറ്റവും ഇന്ററസ്റ്റിങ്ങ് ആയി എനിക്ക് തോന്നിയത്...” ഡെവ്‌ലിൻ ഭൂപടത്തിൽ വിരലോടിച്ചു. “1910 ൽ അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ ചെയ്ത് ലിറ്റ്‌ൽ സിസ്റ്റേഴ്സിന് കൈമാറിയപ്പോൾ ഉള്ള ഈ പ്ലാൻ... അന്ന് ആ കെട്ടിടത്തിന് വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങൾ...”

“എന്താണ് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത്...?”

“ലണ്ടൻ നഗരത്തിന്റെ അടിഭാഗം എന്ന് പറയുന്നത് വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ഭൂഗർഭവ്യൂഹമാണ്... അഴുക്കു ചാലുകളുടെ വ്യൂഹം... എവിടെയോ വായിച്ചത് ഓർമ്മ വരുന്നു... നൂറിലേറെ മൈലുകൾ നീളമുണ്ട് നഗരത്തിനടിയിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ചെറുനദികൾക്ക് എന്ന് പറയാം... ഉദാഹരണത്തിന് ഹാം‌പ്‌സ്റ്റഡിൽ തുടങ്ങുന്ന ഗുഹാമാർഗ്ഗം ബ്ലാക്ക്ഫ്രയേഴ്സിലാണ് തെംസ് നദിയിൽ വന്ന് ചേരുന്നത്... ആ ദൂരം അത്രയും അത് നഗരത്തിനടിയിലൂടെ ഒഴുകുന്നു...”

“അതുകൊണ്ട്...?”

“എഴുനൂറോ എണ്ണൂറോ വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ഡ്രെയ്‌നേജുകൾ, ഭൂഗർഭ അരുവികൾ, ഗുഹാമാർഗ്ഗങ്ങൾ... സെന്റ് മേരീസ് പ്രിയോറിയിലെപ്പോലെ പുനഃരുദ്ധാരണ ജോലികൾ നടത്തുമ്പോഴാണ് അവയിൽ പലതും കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് തന്നെ... അതുവരെ ആരാലും അറിയപ്പെടാതെ അവ കിടക്കുന്നു... ഉദാഹരണത്തിന് ആർക്കിടെക്ടിന്റെ ഈ പ്ലാൻ നോക്കൂ... ചാപ്പലിന്റെ അടിയിലെ നിലവറയിൽ തുടർച്ചയായി കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വെള്ളം... അടുത്ത മുറിയുടെ അരികിൽ പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലോ മറ്റോ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു ടണലിലൂടെ ജലപ്രവാഹം ഉണ്ടെന്ന് അപ്പോഴാണ് അവർ കണ്ടെത്തിയത്... ഇതു കണ്ടോ, അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്...? ആ ടണൽ തെംസ് നദിയിലേക്കാണ് എത്തുന്നത്...”

“വെരി ഇന്ററസ്റ്റിങ്ങ്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“അവർ ആ നിലവറയുടെ ചുമരിൽ ഒരു ഗ്രിൽ ഘടിപ്പിച്ചു. നിലവറയിൽ നിന്നും വെള്ളം ആ ടണലിലേക്ക് ഒഴുകിപ്പോകാവുന്ന വിധത്തിൽ... ഇതാ, ഈ പ്ലാനിൽ അത് പ്രത്യേകം സൂചിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്...”

“പുറത്തേക്കുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗം എന്നാണോ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത്...?”

“അത്തരം ഒരു സാദ്ധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല... കൂടുതൽ പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു...”  ഡെവ്‌ലിൻ പേന താഴെ വച്ചു. “എന്തൊക്കെയാണ് അവിടുത്തെ അറേഞ്ച്മെന്റുകൾ എന്നറിയുകയാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനം, ജനറൽ... മൂന്നോ നാലോ കാവൽക്കാർ, അത്ര കർശനമല്ലാത്ത സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങൾ... മിക്കവാറും എല്ലാം വളരെ എളുപ്പമായിരിക്കും...”

“വേറൊരു വിധത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ... ഒരു പക്ഷേ, നിങ്ങളെ പിടികൂടുവാനായി അവർ കാത്തു നിൽക്കുകയാണെങ്കിലോ...?”

“ഞാൻ ബെർലിനിൽത്തന്നെ ആണെന്ന ധാരണയിലാണ് അവർ ഇരിക്കുന്നതെന്ന കാര്യം മറക്കരുത്...” ഡെവ്‌ലിൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

ആ നിമിഷമാണ് അടക്കാനാവാത്ത ആഹ്ലാദത്തോടെ ഇൽ‌സ് ഹബ്ബർ പ്രവേശിച്ചത്. “ബ്രിട്ടീഷ് വലതുപക്ഷ സംഘടനകളുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ശേഖരിക്കുവാൻ താങ്കൾ ആവശ്യപ്പെട്ടത് ശരിയായ തീരുമാനമായിരുന്നു, ജനറൽ... ഓപ്പറേഷൻ സീ ലയണുമായി ബന്ധമുള്ള ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് ഇതിൽ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്...”

“എന്താണയാളുടെ പേര്...?”  ഷെല്ലെൻബെർഗ് ചോദിച്ചു.

“ഷാ...  സർ മാക്സ്‌വെൽ ഷാ...” രണ്ട് തടിച്ച ഫയലുകൾ അവൾ മേശപ്പുറത്ത് വച്ചു.

(തുടരും)



അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...