Saturday, 17 June 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 14



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

മഞ്ഞ് പെയ്യുന്ന ക്രിസ്മസ് രാവ് കഴിഞ്ഞ് ഇരുപത്തിയേഴാം തീയ്യതി സായാഹ്നം ആയപ്പോഴേക്കും മഴ ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഹൊസേ വർഗാസിന്റെ ഫോൺ വന്നതും അയാളുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച്ചയ്ക്കായി SOE ഹെഡ് ക്വാർട്ടേഴ്സിന് അധികം അകലെയല്ലാതെ പോർട്ട്മാൻ സ്ക്വയറിന് സമീപമുള്ള ആ ചെറിയ സങ്കേതം തന്നെ തിരഞ്ഞെടുക്കുവാൻ ജാക്ക് കാർട്ടർ തീരുമാനിച്ചതിന്റെ കാരണവും മഴ തന്നെയായിരുന്നു.

മേരിസ് പാൻ‌ട്രി എന്നായിരുന്നു ആ കഫേയുടെ പേര്. ബ്ലാക്ക് ഔട്ട് പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ട് പുറമേ ഇരുട്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ക്രിസ്മസിനോട് അനുബന്ധിച്ചുള്ള ദീപാലങ്കാരങ്ങളാൽ പ്രകാശമാനമായിരുന്നു. രാവേറെ ആയിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ മൂന്നോ നാലോ കസ്റ്റമേഴ്സ് മാത്രമേ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

ഹാളിന്റെ അറ്റത്തുള്ള മേശക്കരികിൽ കോഫി നുകർന്ന് ന്യൂസ് പേപ്പറും വായിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ഹൊസേ വർഗാസ്. കടും നീല നിറമുള്ള ഒരു ഓവർ‌കോട്ട് ആണ് വേഷം. ഹാറ്റ് ഊരി മേശപ്പുറത്ത് വച്ചിരിക്കുന്നു. വീതി കുറഞ്ഞ് നേർത്ത മീശയുള്ള അയാൾ തലമുടി ഒത്ത നടുവിലായി വകഞ്ഞ് ഇരുവശത്തേക്കും ചീകി ഒതുക്കിയിരിക്കുന്നു.

“കാര്യമായ എന്തോ ആണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ...?”  കാർട്ടർ അയാളുടെ അരികിലെത്തി.

“അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ താങ്കളെ ഞാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുമോ സെനോർ...? ബെർലിനിൽ നിന്നും എന്റെ കസിൻ വിളിച്ചിരുന്നു...” വർഗാസ് പറഞ്ഞു.

“എന്നിട്ട്...?”

“സ്റ്റെയ്നറെക്കുറിച്ചുള്ള കൂടുതൽ വിവരങ്ങൾ അവർക്ക് വേണമത്രെ... ഒരു റെസ്ക്യൂ ഓപ്പറേഷൻ നടത്താനുള്ള സാദ്ധ്യതകൾ ആരായുകയാണവർ...”

“ഉറപ്പാണോ നിങ്ങൾക്ക്...?”

“അങ്ങനെയാണ് സന്ദേശത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്... സ്റ്റെയ്നറുടെ  ലൊക്കേഷനെക്കുറിച്ചുള്ള കഴിയുന്നത്ര വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കുവാനാണ് അവർ ആവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്... ലണ്ടൻ ടവറിൽ നിന്നും നിങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ മറ്റെവിടേക്കെങ്കിലും മാറ്റുമോ എന്നുള്ള സന്ദേഹവും അവർക്ക് ഇല്ലാതില്ല...”

“ഈ അവർ എന്ന് വച്ചാൽ ആരാണ്...? അബ്ഫെർ...?”

“അല്ല... ജനറൽ ഷെല്ലെൻബെർഗ്... SD യുടെ ഇൻ‌ചാർജ്... എന്റെ കസിനോട് ഇക്കാര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത് അദ്ദേഹമാണ്...”

ആവേശഭരിതനായി തലകുലുക്കിയിട്ട് കാർട്ടർ എഴുന്നേറ്റു. “പതിനൊന്ന് മണിയാകുമ്പോൾ പതിവ് നമ്പറിൽ എന്നെ വിളിക്കണം... മറക്കരുത്... ഇതൊരു വമ്പൻ സ്രാവാണ്.... നിങ്ങളുടെ സാമർത്ഥ്യം പോലെയിരിക്കും നിങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാൻ പോകുന്ന പ്രതിഫലം...”

പുറത്തിറങ്ങിയ കാർട്ടർ, തന്റെ മുടന്തൻ കാലും കൊണ്ട് ആവുന്നത്ര വേഗം ബേക്കർ സ്ട്രീറ്റിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

                                                              *** 

ഈ സമയം ലിസ്ബനിൽ അൽഫാമയിലെ കല്ലു പാകിയ തെരുവുകളിലൊന്നിൽ ലൈറ്റ്സ് ഓഫ് ലിസ്ബനിലേക്കുള്ള കയറ്റം ചവിട്ടിക്കയറുകയായിരുന്നു വാൾട്ടർ ഷെല്ലെൻബെർഗ്. കഫേയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്ന സംഗീത വീചികൾ പുറമെ കേൾക്കാൻ സാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഉള്ളിലെത്തിയ അദ്ദേഹം കണ്ടത് ആൾക്കൂട്ടമില്ലാത്ത ഹാൾ ആയിരുന്നു. ബാർമാനും പിയാനോ വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഡെവ്‌ലിനും മാത്രമാണ് അവിടെയുണ്ടായിരുന്നത്.

വായന നിർത്തി ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തിയിട്ട് ഡെവ്‌ലിൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “ക്രിസ്മസ് എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു ജനറൽ...? ആസ്വദിച്ചുവോ...?”

“തീർച്ചയായും... നിങ്ങളോ...?”

“കാളക്കൂറ്റന്മാരൊക്കെ നന്നായിത്തന്നെ ഓടി... തിരക്കിനിടയിൽ എനിക്കും കിട്ടി ചവിട്ട്... പിന്നെ നന്നായി മദ്യപിക്കുകയും ചെയ്തു...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“തീർത്തും അപകടകരമായ വിനോദം തന്നെ ഈ കാളപ്പോര്...”

“എന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ല... ഇവിടെ പോർച്ചുഗലിൽ കാളകളുടെ കൊമ്പിന്റെ അറ്റം അവർ മുറിച്ച് കളയും... അതുകൊണ്ട് ആരും തന്നെ കുത്തേറ്റ് മരിക്കാറില്ല...”

“എന്തോ... ഈ വിനോദം എനിക്ക് അത്ര ആസ്വാദ്യകരമായി തോന്നുന്നില്ല...”   

“പക്ഷേ ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു... വൈൻ, മുന്തിരി, കാളപ്പോര്, വെയിലുള്ള തെളിഞ്ഞ അന്തരീക്ഷം... ക്രിസ്മസിന് ഇതൊക്കെത്തന്നെ ധാരാളമല്ലേ ജനറൽ...?”   ഡെവ്‌ലിൻ വീണ്ടും പിയാനോ വായിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ‘Moonlight on the Highway’ എന്ന ഗാനം. “ലണ്ടനിൽ ഇപ്പോൾ മഞ്ഞ് വീഴുകയായിരിക്കും, അല്ലേ ജനറൽ...? തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ ആ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചാണ് ഞാനിപ്പോൾ ആലോചിക്കുന്നത്...”  

ഷെല്ലെൻബെർഗിന്റെയുള്ളിൽ ഉത്സാഹം നുരഞ്ഞു. “അപ്പോൾ നിങ്ങൾ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു...?”

“ഒരേയൊരു വ്യവസ്ഥയിൽ... നിങ്ങളുടെ പ്ലാനിന്റെ വിജയസാദ്ധ്യതയിൽ ഒരു നേരിയ സംശയമെങ്കിലും തോന്നിയാൽ അവസാന നിമിഷം പിന്മാറാനുള്ള അവകാശം എനിക്കുണ്ടായിരിക്കും എന്ന വ്യവസ്ഥയിൽ...”

“അക്കാര്യത്തിൽ ഞാൻ ഉറപ്പ് തരുന്നു...”

ഡെവ്‌ലിൻ എഴുന്നേറ്റു. അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ടെറസിലേക്ക് നടക്കവെ ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. “അപ്പോൾ നാളെ രാവിലെ നമ്മൾ ബെർലിനിലേക്ക് പറക്കുന്നു...”

“താങ്കൾ മാത്രം... ഞാനുണ്ടാവില്ല ജനറൽ...”

“അങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെയാണ്, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ..........?”

“ഈ കളിയിൽ സകല വശങ്ങളും വിശകലനം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്... അതേക്കുറിച്ച് താങ്കൾക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞു തരേണ്ട ആവശ്യമില്ലല്ലോ... അതാ അവിടെ... താഴെ... അങ്ങോട്ട് നോക്കൂ...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

കഫേയുടെ കവാടം കടന്നെത്തിയ മേജർ ആർതർ ഫ്രെയർ, മേശ തുടച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വെയ്റ്ററോട് എന്തോ ചോദിക്കുന്നതാണ് ഷെല്ലെൻബെർഗ് കണ്ടത്.

“ആ കിഴവൻ ഫ്രെയറിന് എന്റെ മേൽ എപ്പോഴും ഒരു കണ്ണുണ്ട്... രണ്ട് ദിവസം മുമ്പ്, മഹാനായ വാൾട്ടർ ഷെല്ലെൻബെർഗുമായി ഞാൻ സംഭാഷണം നടത്തുന്നത് അയാൾ കണ്ടതാണല്ലോ... അയാൾ ലണ്ടനിലേക്ക് അയക്കുന്ന റിപ്പോർട്ടുകളിലൊന്നിൽ അക്കാര്യം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും എന്നത് തീർച്ചയാണ്...”

“സോ, വാട്ട് ഡൂ യൂ സജസ്റ്റ്...?”

“താങ്കൾ ബെർലിനിൽ ചെന്ന് ദൌത്യത്തിനായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി വയ്ക്കുക... നിരവധി കാര്യങ്ങളുണ്ടാകുമല്ലോ ചെയ്തു തീർക്കുവാൻ... എംബസിയിൽ നിന്നും എനിക്കുള്ള യാത്രാരേഖകൾ, ചെലവിനുള്ള പണം, അങ്ങനെ അങ്ങനെ... റെയിൽ‌ മാർഗ്ഗം ഞാൻ അവിടെ എത്തിക്കൊള്ളാം... താരത‌മ്യേന റിസ്ക് കുറവ് അതിനായിരിക്കും... ലിസ്ബണിൽ നിന്നും മാഡ്രിഡ്... അവിടെ നിന്നും പാരീസ് എക്സ്പ്രസിൽ...  പറ്റുമെങ്കിൽ പാരീസിൽ നിന്നും ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റ് അറേഞ്ച് ചെയ്യുക... അഥവാ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും സാരമില്ല, ഞാൻ ട്രെയിൻ പിടിച്ച് വന്നോളാം...”

“അപ്പോൾ ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് ദിവസമെങ്കിലും എടുക്കുമല്ലോ നിങ്ങൾക്ക് അവിടെയെത്താൻ...”

“ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ... താങ്കൾക്ക് പിടിപ്പത് ജോലിയുണ്ടാവും അവിടെ... ഒറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് എല്ലാം ചെയ്ത് തീർക്കും എന്നൊന്നും വെറുതെ വീമ്പിളക്കല്ലേ...”

“ശരിയാണ്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് തല കുലുക്കി. “എന്നാൽ പിന്നെ പറഞ്ഞത് പോലെ... നമുക്കൊരു ഡ്രിങ്ക് ആയാലോ... നമ്മുടെ ഇംഗ്ലീഷ് സംരംഭത്തിന് വേണ്ടി...”

“അയ്യോ... ആ പേരിൽ വേണ്ട ജനറൽ... കഴിഞ്ഞ തവണ എനിക്ക് വേണ്ടി ഇതേ വാചകം ആരോ ഉപയോഗിച്ചതാണ്... എന്നിട്ടറിയാമല്ലോ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന്...”

“എന്നാൽ പിന്നെ നമുക്ക് വേണ്ടി, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഞാനും എനിക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങളും ഓരോ ഡ്രിങ്ക് അകത്താക്കുവാൻ പോകുന്നു...”

ടെറസിൽ നിന്നും അവർ കഫേയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു.

(തുടരും)

Saturday, 10 June 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 13



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

കഫേയിൽ പ്രവേശിച്ച നിമിഷം തന്നെ മേജർ ആർതർ ഫ്രെയർ ജനറൽ ഷെല്ലെൻബെർഗിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. മൂലയിലുള്ള ഒരു മേശക്കരികിൽ ചെന്നിരുന്ന അദ്ദേഹം വെയ്റ്ററെ വിളിച്ച് ഒരു ബിയർ ഓർഡർ ചെയ്തു. സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് കഫേയുടെ പിൻ‌ഭാഗത്തെ ഗാർഡനിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന ഷെല്ലെൻബെർഗിനെയും ഡെവ്‌ലിനെയും അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിച്ചു. താഴെ ടാഗൂസ് നദിയിലൂടെ നീങ്ങുന്ന ബോട്ടുകളുടെ പ്രകാശവും നോക്കി ഗാർഡനിലെ മേശയ്ക്ക് ഇരുവശവുമായി അവർ ഇരുന്നു.

“ജനറൽ... യുദ്ധത്തിൽ ജർമ്മനി പരാജയത്തിലേക്കാണ് നീങ്ങുന്നത്... എന്തിനാണ് ഇനിയും വെറുതെ പൊരുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്...?” ഡെവ്‌ലിൻ ചോദിച്ചു.

 “യുദ്ധം അവസാനിക്കുന്നത് വരെ ഇത് ഞങ്ങൾക്ക് തുടർന്നേ പറ്റൂ സുഹൃത്തേ... ഞാൻ പലപ്പോഴും പറയാറുള്ളത് പോലെ, മെറി‌-ഗോ-റൌണ്ട് കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അതിൽ നിന്നും ചാടുക എന്നത് എളുപ്പമല്ല... അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു കളി തന്നെ ഇതും...”

“അതെ... ശരിയാണ്...  പിന്നെ, അവിടെ ആ മൂലയിൽ ഇരുന്ന് നരച്ച തലയുള്ള ഒരാൾ നമ്മളെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“ആരാണത്...?” വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് ഷെല്ലെൻബെർഗ് ചോദിച്ചു.

“തുറമുഖവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു വ്യവസായി എന്നാണ് പരിചയപ്പെടുത്തിയത്... ഫ്രെയർ എന്നാണ് പേര്... എന്നാൽ എന്റെ സുഹൃത്തുക്കൾ പറഞ്ഞത് അയാൾ ഇവിടുത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് എംബസിയിലെ മിലിട്ടറി അറ്റാഷെ ആണെന്നാണ്...”

“അത് ശരി...”  ഷെല്ലെൻബെർഗ് ഭാവവ്യത്യാസം ഏതുമില്ലാതെ തുടർന്നു. “ആട്ടെ, ഞാൻ പറഞ്ഞ കാര്യത്തിൽ താല്പര്യവാനാണോ നിങ്ങൾ...?”

“ഞാനെന്തിന് താല്പര്യം കാണിക്കണം...?”

“പണം... ഓപ്പറേഷൻ ഈഗ്‌ളിലെ നിങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തത്തിന് പ്രതിഫലമായി ഇരുപതിനായിരം പൌണ്ടാണ് നിങ്ങളുടെ ജനീവാ അക്കൌണ്ടിലേക്ക് ഒഴുകിയത്...”

“എന്നിട്ട് ജീവിക്കാൻ വകയില്ലാതെ ഞാനിവിടെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു...!”

“ഇരുപത്തിയയ്യായിരം പൌണ്ട്, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ... നിങ്ങൾ പറയുന്ന എങ്ങോട്ട് വേണമെങ്കിലും ഞങ്ങൾ ട്രാൻസ്‌ഫർ ചെയ്യാം...”

സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തിയിട്ട് ഡെവ്‌ലിൻ പിന്നോട്ട് ചാഞ്ഞിരുന്നു. “എന്തിന് വേണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹത്തെ നിങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നത്...? ഇത്രയും റിസ്ക് എടുക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യമെന്താണ്...?”

“സുരക്ഷാ കാരണങ്ങൾ തന്നെ, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ...”

ഡെവ്‌ലിൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “കമോൺ ജനറൽ... കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യത്തേത് പോലെ കൂരാകൂരിരുട്ടിൽ അയർലണ്ടിന് മുകളിൽ അയ്യായിരം അടി ഉയരത്തിൽ നിന്നും ഞാൻ ചാടണം... എന്നിട്ട് അതിർത്തി കടന്ന് ലണ്ടനിലെത്തി ആ മുരടന്മാരുമായി ഏറ്റുമുട്ടണം...”

“ഓൾ റൈറ്റ്...” കൂടുതൽ പറയാതിരിക്കാനെന്നവണ്ണം ഷെല്ലെൻബെർഗ് കൈ ഉയർത്തി. “ജനുവരി 21 ന് ഫ്രാൻസിൽ വച്ച് ഒരു മീറ്റിങ്ങുണ്ട്... ഫ്യൂറർ, റോമൽ, കാനറീസ്, പിന്നെ ഹിം‌ലറും... ഓപ്പറേഷൻ ഈഗ്‌ളിനെക്കുറിച്ച് വാസ്തവത്തിൽ ഫ്യൂററിന് യാതൊരു അറിവുമില്ല... ആ മീറ്റിങ്ങിൽ സ്റ്റെയ്നറെ ഫ്യൂററുടെ മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഹിം‌ലറുടെ മനസ്സിലിരുപ്പ്...”

“അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യം എന്താണ് അയാൾക്ക്...?”

“സ്റ്റെയ്നറുടെ ദൌത്യം ഒരു പരാജയമായിരുന്നുവെങ്കിലും ജർമ്മൻ പോരാളികളെയും കൊണ്ട് ബ്രിട്ടീഷ് മണ്ണിൽ പൊരുതിയവനാണ് അദ്ദേഹം... സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വീരനായകൻ...”

“മറ്റ് കിഴവന്മാർക്ക് എന്ത് പ്രാധാന്യമാണ് അവിടെ...?”

“ഹിം‌ലറും അഡ്മിറൽ കാനറിസും ഒരിക്കലും നേരിൽ കാണാറില്ല എന്നത് എല്ലാവർക്കും അറിയുന്നതാണല്ലോ... സ്റ്റെയ്നറുടെ മോചനം സാദ്ധ്യമാക്കിയത് SS സേനയാണെന്ന് എല്ലാവരെയും കാണിക്കുവാനുള്ള അവസരം... അതാണ് റൈഫ്യൂറർ ലക്ഷ്യമിടുന്നത്...”

“ഒപ്പം കാനറിസിനെ ഒന്ന് താഴ്ത്തിക്കെട്ടുക എന്ന ഗൂഢലക്ഷ്യവും... എന്തൊരു ടീം വർക്ക്...!  കഷ്ടം...!”  ഡെവ്‌ലിൻ തലയാട്ടി.  “നോക്കൂ... ആ ദുഷ്ടൻ ഹിം‌ലറുടെയോ മറ്റുള്ളവരുടെയോ ഒന്നും ഭാവി എനിക്കൊരു പ്രശ്നമേയല്ല... പക്ഷേ, കുർട്ട് സ്റ്റെയ്നർ... അദ്ദേഹത്തിന് എന്റെ മനസ്സിലുള്ള സ്ഥാനം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്... എ ഗ്രേറ്റ് മാൻ... പക്ഷേ, ലണ്ടൻ ടവറിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ.........” ഡെവ്‌ലിൻ തലയാട്ടി.

“അവർ അദ്ദേഹത്തെ അവിടെത്തന്നെ പാർപ്പിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല... എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ലണ്ടനിലെ തന്നെ ഏതെങ്കിലും ജയിലിലേക്ക് ഉടൻ തന്നെ മാറ്റുമെന്നാണ്...”

“അതെങ്ങനെ അറിയാൻ കഴിയും നമുക്ക്...?”

“നമുക്ക് ഒരു ഏജന്റുണ്ട് ലണ്ടനിൽ... സ്പാനിഷ് എംബസിയിൽ വർക്ക് ചെയ്യുന്നു...”

“അയാൾ ഒരു ഡബ്‌ൾ ഏജന്റ് അല്ലെന്നതിന് എന്താണുറപ്പ്...?” ഡെവ്‌ലിൻ ആരാഞ്ഞു.

“അക്കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ട്...”

ചിന്താവിഷ്ടനായി ഡെവ്‌ലിൻ അല്പനേരം ഇരുന്നു.

“മുപ്പതിനായിരം പൌണ്ട്...”  ഷെല്ലെൻബെർഗ് പുഞ്ചിരിച്ചു. “എന്റെ ജോലിയിൽ ഞാൻ മിടുക്കനാണ് മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ... സ്റ്റെയ്നറെ എങ്ങനെ മോചിപ്പിക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വ്യക്തമായ പ്ലാനുണ്ട്... നൂറ് ശതമാനവും വിജയസാദ്ധ്യതയുള്ള ഒരു പ്ലാൻ...”

“ഞാനൊന്ന് ആലോചിക്കട്ടെ...” തല കുലുക്കിയിട്ട് ഡെവ്‌ലിൻ എഴുന്നേറ്റു.

“പക്ഷേ, സമയമാണ് നമുക്കില്ലാത്തത്... എനിക്ക് തിരിച്ച് ബെർലിനിലേക്ക് പോകേണ്ടിയിരിക്കുന്നു...”

“എനിക്കല്പം ചിന്തിക്കേണ്ടിയും ഇരിക്കുന്നു... മാത്രമല്ല, ക്രിസ്മസുമാണ്... എന്റെയൊരു സുഹൃത്ത് ബർബോസാ നടത്തുന്ന കാളപ്പോര് കാണാൻ ചെല്ലാമെന്ന് ഞാൻ വാക്ക് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്... ഒരു മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞേ ഞാൻ തിരിച്ചെത്തൂ...”

“പക്ഷേ, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ഒരു വിഫലശ്രമം നടത്തി.

“താങ്കൾക്ക് എന്നെ ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ, കാത്തിരുന്നേ മതിയാകൂ...” ഡെവ്‌ലിൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുമലിൽ പതുക്കെ തട്ടി. “കമോൺ നൌ, വാൾട്ടർ.... ക്രിസ്മസ് അല്ലേ ഇന്ന്...? അതും ലിസ്ബൻ നഗരത്തിൽ...  പ്രകാശമാനമായ രാത്രി... സംഗീതം... സുന്ദരികളായ പെൺകുട്ടികൾ... ഈ സമയം ബെർലിനിലാണെങ്കിൽ എന്താണുള്ളത്...? ബ്ലാക്ക് ഔട്ട് മൂലം ഇരുണ്ട് വിജനമായി മഞ്ഞ് വീഴുന്ന തെരുവുകൾ... ഏതാണ് താങ്കൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുക...?”

നിസ്സഹായനായി ഷെല്ലെൻബെർഗ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. കഫേ ഹാളിൽ എല്ലാം വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന മേജർ ആർതർ ഫ്രെയർ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

                                                                   ***

ക്രിസ്മസ് പ്രഭാതം ആണെങ്കിലും ചില അത്യാവശ്യ ജോലികൾ തീർക്കേണ്ടത് കൊണ്ട് SOE ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സിലെ തന്റെ ഓഫീസിൽത്തന്നെ ആയിരുന്നു ബ്രിഗേഡിയർ ഡോഗൽ മൺ‌റോ. ജോലികളെല്ലാം തീർത്ത് മടങ്ങുവാനൊരുങ്ങുമ്പോഴേക്കും മദ്ധ്യാഹ്നം ആയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ജാക്ക് കാർട്ടർ ധൃതിയിൽ അവിടെയെത്തിയത്.

“എന്തോ അത്യാവശ്യ കാര്യമാണെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോ ജാക്ക്... ക്രിസ്മസ് അല്ലേ ഇന്ന്... ഞാൻ ഇറങ്ങുവാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു... കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഉച്ചഭക്ഷണത്തിന് ചെല്ലാമെന്ന് ഏറ്റിട്ടുണ്ട്...”

“ഈ സന്ദേശം തീർച്ചയായും താങ്കൾക്ക് താല്പര്യമുണർത്തുന്നതായിരിക്കും സർ...” ജാക്ക് കാർട്ടർ തന്റെ കൈയിലെ കടലാസ് അദ്ദേഹത്തിന് നേർക്ക് നീട്ടി. “ലിസ്ബനിലെ നമ്മുടെ ഏജന്റ് മേജർ ഫ്രെയറിന്റെ സന്ദേശമാണ്... ഡെവ്‌ലിനെക്കുറിച്ച്...”

“എന്താണത്...?”

“കഴിഞ്ഞ രാത്രി ലിസ്ബനിലെ ക്ലബ്ബിൽ വച്ച് ഡെ‌വ്‌ലിനോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നത് ആരായിരുന്നുവെന്ന് ഒന്ന് ഊഹിക്കാമോ സർ...? വാൾട്ടർ ഷെല്ലെൻബെർഗ്...!”

മൺ‌റോ മേശയ്ക്കരികിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. “ഓഹ്... ! ആ വാൾട്ടർ ഇതിനിടയ്ക്ക് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്തിനാണാവോ...?”

“അറിയില്ല സർ....”

“എന്തോ പദ്ധതി തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ് തോന്നുന്നത്... മേജർ ഫ്രെയറിന് ഇപ്പോൾ തന്നെ സന്ദേശം അയയ്ക്കൂ... ഷെല്ലെൻബെർഗും ഡെവ്‌ലിനും പോർച്ചുഗലിൽ നിന്നും പുറത്തു കടക്കുകയാണെങ്കിൽ ആ നിമിഷം തന്നെ എന്നെ വിവരം അറിയിക്കണമെന്ന്...”

“തീർച്ചയായും സർ...”  കാർട്ടർ ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

(തുടരും)


അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...
 

Saturday, 3 June 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 12



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

ആ ചെറിയ മെഡിക്കൽ റൂമിലേക്ക് ഷെല്ലെൻബെർഗ് കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ എഗ്ഗാർ ഡെസ്കിനരികിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എംബസിയിലെ ഡോക്ടർ അയാളുടെ വലതുകൈയിൽ ബാൻഡേജ് ഇട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

“എങ്ങനെയുണ്ട് ഇയാൾക്ക്...?”  ഷെല്ലെൻബെർഗ് ചോദിച്ചു.

“ജീവന് അപകടമൊന്നുമില്ല...” ബാൻഡേജിന്റെ അറ്റം മുറിച്ച് വൃത്തിയായി ഒട്ടിച്ചിട്ട് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. “കുറേക്കാലം കഴിയുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ വിരലുകൾക്ക് അല്പം പിടുത്തം വന്നേക്കാം... പലതിന്റെയും സന്ധികൾ തകർന്നിട്ടുണ്ട്...”

“ഇയാളോട് എനിക്ക് അല്പം സ്വകാര്യമായി സംസാരിക്കണമായിരുന്നു... വിരോധമില്ലല്ലോ...?”

തല കുലുക്കിയിട്ട് ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. ഒരു സിഗരറ്റിന് തീ കൊളുത്തിയിട്ട് ഷെല്ലെൻബെർഗ് അയാൾക്കരികിൽ ഇരുന്നു. “ഡെവ്‌ലിനെ നിങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടി അല്ലേ...?”

“ഹെർ ജനറൽ, അയാൾ അപ്പോൾ താങ്കളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ ഇതുവരെ...?” എഗ്ഗാർ ചോദിച്ചു.

“ബെർഗറോട് ഇതുവരെ ഞാൻ സംസാരിച്ചില്ല... അത്യന്തം അപകടകരമായ അവസ്ഥയിൽ നിങ്ങൾ ഇരുവരും ഒരു ടാക്സിയിൽ ഇവിടെ വന്നിറങ്ങി എന്ന വാർത്തയാണ് ഞാൻ കേട്ടത്... വാസ്തവത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് പറയൂ...”

പുളയുന്ന വേദനയ്ക്കിടയിൽ എഗ്ഗാർ കാര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ധരിപ്പിച്ചു. വേദന കൂടും തോറും അയാളുടെ ദ്വേഷ്യവും വർദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “ഹെർ ജനറൽ,  പറഞ്ഞാൽ അനുസരിക്കുന്ന സ്വഭാവമല്ല ആ മനുഷ്യന്റേത്... എല്ലാം അയാളുടെ ഇഷ്ടത്തിന് ചെയ്യണം...”

ഷെല്ലെൻബെർഗ് അയാളുടെ ചുമലിൽ കൈ വച്ചു.  “ഒന്നും നിങ്ങളുടെ കുറ്റമല്ല എഗ്ഗാർ... ഒരു തന്നിഷ്ടക്കാരനാണ് മേജർ ബെർഗർ... കാലമാണ് അയാളെ ഒരു പാഠം പഠിപ്പിക്കേണ്ടത്...”

“ഓ... അതൊക്കെ ഡെവ്‌ലിൻ ഇന്ന് തന്നെ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്...” എഗ്ഗാർ പറഞ്ഞു. “ആ മുഖം ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെയായിരുന്നു...”

“റിയലി...?” ഷെല്ലെൻബെർഗ് മന്ദഹസിച്ചു. “ആ മുഖം എങ്ങനെയാണ് അതിലും വികൃതമാകാൻ കഴിയുക...?”

                                                             ***

തനിക്ക് അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള ബെഡ്‌റൂമിൽ വാഷ് ബേസിന് മുന്നിലെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി ബെർഗർ തന്റെ മുഖം പരിശോധിച്ചു. ഇടത് കണ്ണിന് താഴെ ചതഞ്ഞ് ചുവന്നിരിക്കുന്നു... മൂക്ക് നീര് വച്ച് വീർത്തിരിക്കുന്നു...

മുറിയ്ക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ച ഷെല്ലെൻബെർഗ്, വാതിൽ അടച്ചിട്ട് അതിൽ ചാരി നിന്നു.

“അപ്പോൾ നിങ്ങൾ എന്റെ ആജ്ഞകളെ ധിക്കരിച്ചു...”  അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

“നല്ലതിന് വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ പ്രവർത്തിച്ചത്... അയാളെ നഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന് ഞാൻ കരുതി...” ബെർഗർ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങളെക്കാൾ കഴിവുള്ളവനായിരുന്നു അയാൾ... അതേക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ മുന്നറിയിപ്പ് തന്നതുമാണ്...”

ബെർഗറുടെ മുഖത്ത് രോഷം ഇരച്ച് കയറുന്നത് ഷെല്ലെൻബെർഗ് കണ്ണാടിയിൽ ദർശിച്ചു. തന്റെ കവിൾ തടവിക്കൊണ്ട് അയാൾ തുടർന്നു. “ആ ഐറിഷ് പന്നിക്ക് ഞാൻ വച്ചിട്ടുണ്ട്... അടുത്ത വട്ടം എന്റെ കൈയിൽ കിട്ടട്ടെ അവനെ...”

“ഇല്ല... നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ കിട്ടാൻ പോകുന്നില്ല... കാരണം, ഇനിയങ്ങോട്ട് ഞാൻ നേരിട്ടാണ് എല്ലാം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. “അതല്ല, നിങ്ങളുടെ മണ്ടത്തരം കൊണ്ട് ഡെവ്‌ലിനെ നഷ്ടമായി എന്ന് റൈഫ്യൂററുടെ അടുത്ത് ഞാൻ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതിൽ വിരോധമില്ലെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം പോലെ ആയിക്കോളൂ...”

ബെർഗർ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. “ജനറൽ ഷെല്ലെൻബെർഗ്... ഞാൻ പ്രതിഷേധിക്കുന്നു...”

“അറ്റൻഷനായി നിന്നിട്ട് വേണം എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ, സ്റ്റെംബാൺഫ്യൂറർ...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് ശബ്ദമുയർത്തി.  കാലുകൾ അമർത്തി ചവിട്ടി അയാൾ അറ്റൻഷനായി നിന്നു. SS സേനയുടെ കർശനമായ അച്ചടക്ക ശൈലി ആയിരുന്നു അപ്പോൾ അവിടെ പ്രകടമായത്. “SS സേനയിൽ ചേരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഒരു പ്രതിജ്ഞയെടുത്തിരുന്നു... ഫ്യൂററോടും, പിന്നെ നിങ്ങളെ നയിക്കുവാനായി നിയമിക്കപ്പെട്ടവരോടുമുള്ള സമ്പൂർണ്ണ വിധേയത്വം... എന്താ, അങ്ങനെയല്ലേ...?”

“യെസ്, ബ്രിഗേഡ്ഫ്യൂറർ...”

“എക്സലന്റ്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. “അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്... ഇനി മറക്കാതിരിക്കട്ടെ... മറന്നാൽ അതിന്റെ പരിണിതഫലം വലിയൊരു ദുരന്തമായിരിക്കും...” കതക് തുറന്ന് അദ്ദേഹം പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. പിന്നെ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ മുഖം വല്ലാതെ വികൃതമായിരിക്കുന്നു മേജർ... താഴെ ഡിന്നറിന് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ പറ്റുമോ എന്ന് നോക്ക്...”

അദ്ദേഹം നടന്നകന്നതും ബെർഗർ തിരിഞ്ഞ് വീണ്ടും കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.  “ബാസ്റ്റർഡ്...!” അയാൾ പല്ല് ഞെരിച്ചു.

                                                             ***

ചുണ്ടിലൊരു സിഗരറ്റുമായി ലൈറ്റ്സ് ഓഫ് ലിസ്ബനിലെ പിയാനോയുടെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയാണ് ലിയാം ഡെവ്‌ലിൻ. അരികിലുള്ള മേശമേൽ വച്ചിരിക്കുന്ന വൈൻ ഗ്ലാസ് ഒഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. രാത്രി പത്ത് മണിയായിരിക്കുന്നു. ക്രിസ്മസ് ദിനം ആരംഭിക്കുവാൻ ഇനി രണ്ട് മണിക്കൂർ മാത്രം... തിരക്കേറിയ കഫേയിൽ എങ്ങും ആഹ്ലാദാരവങ്ങളാണ്...

“Moonlight on the Highway...” എന്ന മനോഹരമായ മെലഡിയാണ് ഡെവ്‌ലിൻ പിയാനോയിൽ വായിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഹാളിൽ പ്രവേശിച്ച നിമിഷം തന്നെ ഷെല്ലെൻബെർഗിനെ അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. ആരാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ആ വ്യക്തിപ്രഭാവം ആരുടെയും ശ്രദ്ധ ക്ഷണിക്കുന്നതായിരുന്നു. ബാറിലേക്ക് ചെന്ന് ഒരു ഗ്ലാസ് വൈനും എടുത്ത് തന്റെ നേർക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തെ ശ്രദ്ധിക്കാത്ത മട്ടിൽ ഡെവ്‌ലിൻ വായന തുടർന്നു.

“Moonlight on the Highway... എനിക്കേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഗാനം... അൽ ബൌളിയുടെ മഹത്തായ നമ്പറുകളിൽ ഒന്ന്...” മരണം വരെയും ഇംഗ്ലണ്ടിലെ പേരു കേട്ട ഗായകനായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് എടുത്ത് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഷെല്ലെൻബെർഗ് ഡെവ്‌ലിനരികിലെത്തി.

“1940 ലെ ജർമ്മനിയുടെ ലണ്ടൻ വ്യോമാക്രമണത്തിൽ അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ടു... താങ്കൾക്കറിയുമോ അത്...?” ഡെവ്‌ലിൻ ചോദിച്ചു. “എയർ റെയ്ഡ് സൈറൻ കേൾക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ അദ്ദേഹം ബങ്കറുകളിൽ പോയി ഒളിക്കില്ലായിരുന്നു... തന്റെ ബെഡ്‌റൂമിൽ തന്നെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൃതദേഹം കാണപ്പെട്ടത്...”

“നിർഭാഗ്യം എന്നല്ലാതെ എന്ത് പറയാൻ...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ ഏത് പക്ഷത്താണെന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും അത്...”  A Foggy Day in London Town എന്ന ഗാനത്തിലേക്ക് ഡെവ്‌ലിൻ ചുവട് മാറ്റി.

“അനേകം കഴിവുകൾ ഉള്ള വ്യക്തിയാണല്ലോ നിങ്ങൾ, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“ഏയ്, അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല... ബാറിലെ ഒരു സാധാരണ പിയാനിസ്റ്റ്...  നിഷ്ഫലമായിപ്പോയ യൌവനത്തിന്റെ ശേഷിപ്പ്...”  ഒരു കൈയ്യാൽ ഗ്ലാസ് എടുത്ത് വൈൻ മൊത്തിയിട്ട് അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. “ആട്ടെ, താങ്കൾ ആരാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ല...?”

“എന്റെ പേര് ഷെല്ലെൻബെർഗ്... വാൾട്ടർ ഷെല്ലെൻബെർഗ്... എന്നെക്കുറിച്ച് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ നിങ്ങൾ...?”

“തീർച്ചയായും...” ഡെവ്‌ലിൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.  “കുറേക്കാലം ഞാൻ ബെർലിനിൽ ചെലവഴിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്... താങ്കൾ ഇപ്പോൾ ജനറൽ പദവിയിൽ അല്ലേ...? അത് പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓർത്തത്... ഇന്ന് വൈകുന്നേരം എന്റെയടുത്ത് തമാശ കളിക്കാൻ വന്ന ആ രണ്ട് വിഡ്ഢികളുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ താങ്കൾക്ക്...?”

“ആ സംഭവത്തിൽ ഞാൻ ഖേദിക്കുന്നു, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ... നിങ്ങളുടെ തോക്കിൽ നിന്നും വെടിയേറ്റയാൾ ഇവിടുത്തെ ജർമ്മൻ എംബസിയിലെ പോലീസ് അറ്റാഷെയാണ്... മറ്റേയാൾ ഗെസ്റ്റപ്പോയിൽ നിന്നുമുള്ള മേജർ ബെർഗർ... റൈഫ്യൂറർ ആജ്ഞാപിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അയാളെ എന്നോടൊപ്പം കൂട്ടേണ്ടി വന്നത്...”

“ദൈവമേ...! ആ നശിച്ച ഹിം‌ലർ വീണ്ടും...? ഏറ്റവും ഒടുവിൽ അയാളുമായി കണ്ടുമുട്ടിയ നേരത്ത് എന്നെക്കുറിച്ച് അത്ര നല്ല അഭിപ്രായമല്ലായിരുന്നല്ലോ അയാൾക്ക്...?”

“എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് നിങ്ങളെ ആവശ്യമായി വന്നിരിക്കുന്നു...”

“എന്തിന്...?”

“ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് പോകാൻ, മിസ്റ്റർ ഡെവ്‌ലിൻ... ഒന്നു കൂടി കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ, ലണ്ടനിലേക്ക്...”

“നോ, താങ്ക്സ്... ഈ യുദ്ധത്തിൽ രണ്ട് തവണ ഞാൻ ജർമ്മൻ ഇന്റലിജൻസിന് വേണ്ടി വർക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്... ആദ്യം അയർലണ്ടിൽ... അന്ന് ഭാഗ്യം കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഞാൻ ജീവനോടെ രക്ഷപെട്ടത്...” നെറ്റിയുടെ ഒരു വശത്തെ വെടിയുണ്ടയേറ്റ അടയാളം തൊട്ടുകാണിച്ചു കൊണ്ട് ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“അതെ... രണ്ടാമത്തെ തവണ നോർഫോക്കിൽ വച്ച്...  നിങ്ങളുടെ വലത്തെ ചുമലിൽ... കുർട്ട് സ്റ്റെയ്നറുമായി പിരിയുന്നതിന് തൊട്ട് മുമ്പ്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“ഓഹോ... അപ്പോൾ വിവരങ്ങളെല്ലാം താങ്കൾക്ക് നന്നായറിയാം...”

“ഓപ്പറേഷൻ ഈഗ്‌ൾ അല്ലേ...?  തീർച്ചയായും...”

“കേണൽ സ്റ്റെയ്നർ... നല്ലൊരു മനുഷ്യൻ... നാസി ആശയങ്ങളോട് ഒട്ടും താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹത്തിന്...”

“അദ്ദേഹത്തിന് പിന്നീട് എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്നറിയുമോ നിങ്ങൾക്ക്...?” ഷെല്ലെൻബെർഗ് ചോദിച്ചു.

“തീർച്ചയായും...  ഞാൻ അഡ്മിറ്റ് ആയ അതേ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്കാണ് ഹൃദയസ്തംഭനത്തെ തുടർന്ന് കേണൽ മാക്സ് റാഡ്‌ലിനെയും കൊണ്ടു വന്നത്...  ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ഇന്റലിജൻസ് വൃത്തങ്ങളിൽ നിന്നും അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ച റിപ്പോർട്ട് പ്രകാരം സ്റ്റെയനർ കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നാണറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്... വിൻസ്റ്റൺ ചർച്ചിലിനെ കിഡ്നാപ്പ് ചെയ്യാനായി ചെന്നപ്പോൾ മെൽറ്റ്‌ഹാം ഹൌസിന്റെ മട്ടുപ്പാവിൽ വച്ച്...”

“നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച ആ ഇൻഫർമേഷനിൽ രണ്ട് തെറ്റുകളുണ്ടായിരുന്നു...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. “റാഡ്‌ൽ അറിയാതിരുന്ന രണ്ട് വസ്തുതകൾ... ആ വാരാന്ത്യത്തിൽ മെൽറ്റ്‌ഹാം ഹൌസിൽ എത്തിയത് ചർച്ചിൽ അല്ലായിരുന്നു... ആ സമയം അദ്ദേഹം ടെഹ്‌റാൻ കോൺഫറൻസിൽ പങ്കെടുക്കുവാനുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നു... അന്നവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു അപരനായിരുന്നു... ഒരു നാടക നടൻ...”

“മൈ ഗോഡ്...!”  ഡെവ്‌ലിൻ പിയാനോ വായന നിർത്തി.

“അതിലും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒന്ന്... കുർട്ട് സ്റ്റെയ്നർ മരണമടഞ്ഞിട്ടില്ല... അദ്ദേഹമിപ്പോൾ ജീവനോടെ സുഖമായി ഇരിക്കുന്നു... ലണ്ടൻ ടവറിൽ... അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്, എനിക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങൾ ലണ്ടനിലേക്ക് പോകണമെന്ന്... അദ്ദേഹത്തെ തിരികെ സുരക്ഷിതമായി ജർമ്മനിയിൽ എത്തിക്കുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം എന്നെയാണ് ഏൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്... വെറും മൂന്ന് ആഴ്ച്ചത്തെ സമയമേ അതിനായി എനിക്ക് അനുവദിച്ചിട്ടുമുള്ളൂ...”

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...
 

Saturday, 27 May 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 11



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

വയസ്സ് അമ്പത്തിനാലേ ആയിട്ടുള്ളൂ എങ്കിലും അതിലും അധികം തോന്നുമായിരുന്നു മേജർ ആർതർ ഫ്രെയറിനെ കണ്ടാൽ. മുടി ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായും നരച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു ചുളിഞ്ഞ സ്യൂട്ട് ആണ് അദ്ദേഹം ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. പെൻഷൻ പറ്റി ബ്രൈറ്റണിലോ ടോർക്കേയിലോ മറ്റോ വിശ്രമ ജീവിതം നയിക്കേണ്ട പ്രായം... എന്നാൽ ലിസ്ബനിലെ ബ്രിട്ടീഷ് എംബസിയിൽ മിലിട്ടറി അറ്റാഷെ ആയി ഇപ്പോഴും ജോലിയിൽ തുടരുന്നതിന് അദ്ദേഹം നന്ദി പറയേണ്ടത് വാസ്തവത്തിൽ അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്‌ലറോടാണ്. കാരണം, ബ്രിട്ടീഷ് സംഘടനയായ SOE യുടെ അനൌദ്യോഗിക വക്താവായിട്ടായിരുന്നു അദ്ദേഹം ലിസ്ബനിൽ പ്രവർത്തിച്ചു പോന്നത്.

അൽഫാമ ഡിസ്ട്രിക്റ്റിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തുള്ള ലൈറ്റ്സ് ഓഫ് ലിസ്ബൻ എന്ന ബാർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇഷ്ട താവളങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. ബാറിന്റെ ഉൾത്തളങ്ങളിൽ നിന്നും ഒഴുകി വരുന്ന പിയാനോ നാദവീചികളെ തേടിച്ചെല്ലുമ്പോൾ നാം എത്തുന്നത് ലിയാം ഡെവ്‌ലിന്റെ അരികിലാണ്. വെള്ള സ്യൂട്ട് ധരിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ അല്പം നീണ്ട മുടി നെറ്റിയിലേക്ക് വീണ് കിടക്കുന്നു. ഹാളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച മേജർ ആർതർ ഫ്രെയറിനെ മുത്തുകൾ കോർത്തുണ്ടാക്കിയ കർട്ടനിടയിലൂടെ വീക്ഷിക്കവെ ഡെവ്‌ലിന്റെ നീലക്കണ്ണുകളിൽ ആഹ്ലാദത്തിന്റെ തിളക്കം പ്രത്യക്ഷമായി. പിയാനോ വായന മതിയാക്കി അദ്ദേഹം ഹാളിൽ ചെന്ന് ഫ്രെയറിന് എതിരെ ഇരുന്നിട്ട് ഒരു ബിയർ ഓർഡർ ചെയ്തു.

“മിസ്റ്റർ ഫ്രെയർ അല്ലേ...? ഹൊസേ എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു, താങ്കൾക്ക് തുറമുഖവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജോലിയാണെന്ന്...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“ശരിയാണ്...” ഫ്രെയർ ചിരിച്ചു. “വർഷങ്ങളായി ഇംഗ്ലണ്ടിലേക്ക് സാധനങ്ങൾ കയറ്റി അയച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു...”

“വല്ല ഐറിഷ് വിസ്കിയോ മറ്റോ ആണ് കയറ്റി അയക്കുന്നതെങ്കിൽ നോക്കാമായിരുന്നു...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

“ആ വിഷയത്തിൽ എനിക്ക് ഒന്നും തന്നെ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല...” ഫ്രെയർ വീണ്ടും ചിരിച്ചു. “പിന്നെ... നിങ്ങൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ടൈ, ഗാർഡ്സ് ബ്രിഗേഡിന്റേതാണെന്ന് അറിയുമോ നിങ്ങൾക്ക്...?”

“ഇല്ല... എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു...” സൌഹൃദഭാവത്തിൽ ഡെവ്‌ലിൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. “കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച  പഴയ സാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന മാർക്കറ്റിൽ നിന്നും വാങ്ങിയതാണ്...”

“മറ്റൊരു ഈണം കൂടി വായിച്ചു തരുമോ ഞങ്ങൾക്ക്...?”  ഡെവ്‌ലിൻ എഴുന്നേൽക്കവെ ഫ്രെയർ ചോദിച്ചു.
  
“അതൊക്കെ പിന്നീട്, മേജർ...” വാതിലിന് നേർക്ക് നീങ്ങിയ ഡെവ്‌ലിൻ ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞു നിന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട്  പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

                                                                ***

പഴക്കമുള്ളതും അത്രയൊന്നും വൃത്തിയില്ലാത്തതുമായ ഒരു ബാർ അറ്റാച്ച്ഡ് റെസ്റ്ററന്റ് ആയിരുന്നു ഫ്ലമിംഗോ. പോർച്ചുഗീസ് ഭാഷ അറിവില്ലാത്തതു കൊണ്ട് അത് നന്നായി സംസാരിക്കാൻ കഴിവുള്ള എഗ്ഗാറിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നു ബെർഗറിന്. ഡെവ്‌ലിൻ അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്നതായി വിവരം ലഭിച്ചുവെങ്കിലും മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പാണ് അവിടെ നിന്നും ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് പോയതത്രെ. അവരുടെ സംഭാഷണം യാദൃച്ഛികമായി കേൾക്കാനിടയായ ഒരു പൂ വില്പനക്കാരി അവരുടെ സഹായത്തിനെത്തി. അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഐറിഷ്കാരൻ ഇപ്പോൾ മറ്റൊരു ബാറിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ അവരെ ധരിപ്പിച്ചു. ലൈറ്റ്സ് ഓഫ് ലിസ്ബൻ എന്ന ആ ബാറിൽ ഒരു വെയ്റ്റർ എന്നതിനുപരി പിയാനിസ്റ്റ് കൂടിയാണത്രെ. അവൾക്ക് ചെറിയൊരു തുക ടിപ്പ് നൽകിയിട്ട് എഗ്ഗാർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

“ഈ പറഞ്ഞ സ്ഥലം നിങ്ങൾക്കറിയുമോ...?” ബെർഗർ ആരാഞ്ഞു.

“തീർച്ചയായും... നന്നായിട്ടറിയാം... ചേരി പ്രദേശത്താണ്... സൂക്ഷിക്കണം... അവിടെ വരുന്നവർ പൊതുവേ പരുക്കൻ സ്വഭാവക്കാരാണ്... സമൂഹത്തിന്റെ താഴെത്തട്ടിലുള്ളവർ...” എഗ്ഗാർ പറഞ്ഞു.

“അതൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമല്ല... അത്തരം ആൾക്കാരെ കുറെ കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ് ഞാൻ... വരൂ, അങ്ങോട്ടുള്ള വഴി കാണിച്ചു തരൂ...” ബെർഗർ പറഞ്ഞു

തലങ്ങും വിലങ്ങും നീളുന്ന ഇടുങ്ങിയ തെരുവുകളിലൂടെ അല്പദൂരം താണ്ടിയപ്പോൾ ഡി സാവൊ ജൊർജി കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഉയർന്ന മതിൽക്കെട്ട് കാ‍ണാറായി. അതിനരികിലൂടെ നടന്ന് അവർ എത്തിപ്പെട്ടത് ദേവാലയത്തിന് മുന്നിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ചത്വരത്തിലേക്കാണ്. ഇടത് വശത്തെ തെരുവിൽ നിന്നും നടന്നെത്തിയ ഡെവ്‌ലിൻ അവർക്ക് മുന്നിലൂടെ ആ ചത്വരം കടന്ന് ഒരു കഫേയുടെ നേർക്ക് നടന്നു.

“മൈ ഗോഡ്... ! അത് അയാളാണ്... !” എഗ്ഗാർ മന്ത്രിച്ചു. “ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടത് പോലെ തന്നെ...”

“അതെ... സംശയമൊന്നുമില്ല...” ബെർഗർ പറഞ്ഞു. “അതാണോ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ലൈറ്റ്സ് ഓഫ് ലിസ്ബൻ...?”

“അല്ല, മേജർ... ഇത് വേറെയാണ്... അൽഫാമയിലെ കുപ്രസിദ്ധി നേടിയ കഫേയാണിത്... ജിപ്സികളും കാളപ്പോരുകാരും ക്രിമിനൽ‌സും ഒക്കെ അരങ്ങ് വാഴുന്നയിടം...”

“അത് നന്നായി... നമ്മുടെ കൈയിൽ ആയുധമുണ്ടല്ലോ... ഉള്ളിൽ കയറുമ്പോൾ എന്തിനും തയ്യാറായി വലത് കൈ, പോക്കറ്റിലെ പിസ്റ്റളിൽ ഉണ്ടായിരിക്കണം...”

“പക്ഷേ, ജനറൽ ഷെല്ലെൻബെർഗ് നമ്മളോട് പറഞ്ഞത്..............”

“എന്നോട് തർക്കിക്കാൻ നിൽക്കണ്ട... ഒരു കാരണവശാലും ഈ മനുഷ്യൻ നമ്മുടെ കൈകളിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ പാടില്ല... ഡൂ ആസ് ഐ സേ ആന്റ് ഫോളോ മീ...” ആജ്ഞാപിച്ചിട്ട് ബെർഗർ കഫേയുടെ നേർക്ക് നടന്നു. ഗിത്താറിന്റെ സംഗീത വീചികൾ കഫേയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്നും ഒഴുകിയെത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

                                                              ***

അസ്തമയത്തോട് അടുത്തിരുന്നുവെങ്കിലും കഫേയുടെ ഉൾഭാഗം പ്രകാശമാനമായിരുന്നു. മാർബിൾ വിരിച്ച പാതകത്തിൽ നിരത്തി വച്ചിരിക്കുന്ന കുപ്പികൾ... അതിന് പിന്നിലെ ചുമരിൽ ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന പഴയ ഫാഷനിലുള്ള കണ്ണാടി... വെള്ള പൂശിയ ചുമരുകളിൽ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളത്രയും കാളപ്പോരിന്റെ വിവിധ ദൃശ്യങ്ങളാണ്. അഴുക്ക് പുരണ്ട ഷർട്ടും ഏപ്രണും ധരിച്ച് തടിച്ചുകുറുകി വിരൂപനായ  ഒരു ഒറ്റക്കണ്ണൻ, പത്രവും വായിച്ചു കൊണ്ട് ഉയരമുള്ള ഒരു സ്റ്റൂളിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്.  അയാളാണ് ബാർ നടത്തിപ്പുകാരൻ ബർബോസാ. രൌദ്രമുഖമുള്ള നാല് ജിപ്സികൾ ഒരു മേശക്ക് ചുറ്റും ചീട്ട് കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിലൊന്നും താല്പര്യമില്ലാത്ത മട്ടിൽ ചുമർ ചാരിയിരുന്ന് ഗിത്താർ മീട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് മറ്റൊരു യുവാവ്.

ഹാളിന്റെ മറുഭാഗത്തെ ചുമരിനരികിലെ മേശക്ക് മുന്നിൽ ഡെവ്‌ലിൻ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഏതോ ചെറിയ പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ നുരയുന്ന ബിയർ ഗ്ലാസ്. പെട്ടെന്നാണ് വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്ന് ബെർഗറും തൊട്ട് പിന്നിലായി എഗ്ഗാറും പ്രവേശിച്ചത്. അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ പ്രവൃത്തിയിൽ അമ്പരന്ന യുവാവ് ഗിത്താർ വായന നിർത്തി. ചീട്ട് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവർ തങ്ങളുടെ ആഹ്ലാദാ‍രവം നിർത്തി അവരെ തുറിച്ചു നോക്കി. മരണം മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കുന്നത് പോലെയുള്ള അന്തരീക്ഷം...  ചീട്ട് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവരെ പിന്നിട്ട് ബെർഗർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. അയാളുടെ ഇടത് വശം ചേർന്ന് എഗ്ഗാറും...

സൌഹൃദഭാവത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഡെവ്‌ലിൻ തലയുയർത്തി. പിന്നെ മേശപ്പുറത്ത് നിന്നും ബിയർ ഗ്ലാസ് എടുത്ത് ഒന്ന് മൊത്തി.

“ലിയാം ഡെവ്‌ലിൻ...?”  ബെർഗർ ആരാഞ്ഞു.

“അതെ... നിങ്ങൾ ആരൊക്കെയാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ല...?”

“ഞാൻ സ്റ്റെംബാൺഫ്യൂറർ ഹോസ്റ്റ് ബെർഗർ... ഗെസ്റ്റപ്പോയിൽ നിന്നും...”

“ഓഹോ... ഇതിലും ഭേദം വല്ല ചെകുത്താനെയും ഇങ്ങോട്ട് അയക്കുന്നതായിരുന്നല്ലോ... ! ജർമ്മൻ‌കാരുമായി വളരെ നല്ല ബന്ധമായിരുന്നല്ലോ എനിക്ക്...”

“ഞാൻ വിചാരിച്ചതിലും ചെറിയ മനുഷ്യനാണല്ലോ നിങ്ങൾ... ഒന്ന് കൈ വയ്ക്കാനുള്ള വലിപ്പം പോലുമില്ല...”

ഡെവ്‌ലിൻ വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു. “എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ വിശേഷണത്തിൽ അത്ര പുതുമയൊന്നും ഇല്ല മകനേ...”

“നിങ്ങൾ എന്നോടൊപ്പം വന്നേ തീരൂ....” ബെർഗർ ആജ്ഞാപിച്ചു.

“പക്ഷേ, ഈ പുസ്തകം വായിച്ച് പകുതി എത്തിയതേയുള്ളല്ലോ... മിഡ്‌നൈറ്റ് കോർട്ട്... അതും ഐറിഷ് ഭാഷയിലുള്ളത്... പഴയ സാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്ന മാർക്കറ്റിൽ കഴിഞ്ഞയാഴ്ച്ച കണ്ടെത്തിയതാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കുമോ...?”

“ഈ നിമിഷം വരണം ഞങ്ങളോടൊപ്പം...” ബെർഗർ അലറി.

ഡെവ്‌ലിൻ അല്പം കൂടി ബിയർ അകത്താക്കി. “എനിക്കോർമ്മ വരുന്നത്, ഡോണീഗലിലെ ഒരു ദേവാലയത്തിൽ പണ്ടെങ്ങോ ഞാൻ കണ്ട ഒരു മദ്ധ്യകാലഘട്ട ചുമർച്ചിത്രമാണ്... വനത്തിലെ ഗുഹയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങിയ ഭീകരമനുഷ്യനെ കണ്ട് ഭയന്ന് ചിതറിയോടുന്ന ജനങ്ങൾ... അയാൾ സ്പർശിച്ചവരെല്ലാം പ്ലേഗ് പിടിപെട്ട് മരിക്കുന്നു...”

“എഗ്ഗാർ....” ബെർഗർ ആംഗ്യം നൽകി.

അവിശ്വസനീയ വേഗതയിലായിരുന്നു ഡെവ്‌ലിന്റെ കരചലനം. കാൽമുട്ടിന് മുകളിലെ പോക്കറ്റിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വാൾട്ടർ ഗൺ എടുത്ത് പാതകത്തിന് മുകളിലൂടെ അദ്ദേഹം ഫയർ ചെയ്തു. വാതിലിന് സമീപം ചുമരിലെ പ്ലാസ്റ്ററിങ്ങ് അടർത്തി വെടിയുണ്ട കടന്നു പോയി. പോക്കറ്റിൽ നിന്നും തന്റെ പിസ്റ്റൾ പുറത്തെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച എഗ്ഗാറിന്റെ വലത് കൈപ്പത്തി തകർത്തുകൊണ്ടായിരുന്നു ഡെവ്‌ലിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വെടിയുണ്ട കടന്നു പോയത്. വേദന കൊണ്ട് അലറി വിളിച്ച എഗ്ഗാർ പിറകോട്ട് മറിഞ്ഞ് ചുമരിലൂടെ ഊർന്ന് താഴേക്ക് വീണു. കൈയിൽ നിന്നും താഴെ വീണ അയാളുടെ പിസ്റ്റൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ജിപ്സികളിലൊരുവൻ തട്ടിയെടുത്തു.

ഉറയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മോസർ എടുക്കുവാനായി ബെർഗർ ജാക്കറ്റിനുള്ളിലേക്ക് കൈ തിരുകി. മേശപ്പുറത്തെ ബിയർ ഗ്ലാസ് എടുത്ത് ഡെവ്‌ലിൻ അയാളുടെ മുഖത്തേക്ക് കമഴ്ത്തി. ഒപ്പം തന്നെ മേശ തലകീഴായി തട്ടി മറിക്കുകയും ചെയ്തു. മേശയുടെ കാലുകളിലൊന്ന് ബെർഗറുടെ കീഴ്ത്താടിയിലാണ് ചെന്നിടിച്ചത്. അതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ മുന്നോട്ടാഞ്ഞ അയാളുടെ കഴുത്തിൽ തോക്കിന്റെ പാത്തികൊണ്ട് ആഞ്ഞൊരു പ്രഹരവും നൽകി. അടി തെറ്റിയ ബെർഗറുടെ കോട്ടിനുള്ളിൽ നിന്നും മോസർ പുറത്തെടുത്ത് ഡെവ്‌ലിൻ ബാർ കൌണ്ടറിനപ്പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾക്കുള്ള ചെറിയൊരു സമ്മാനമാണ് ബർബോസാ, ആ തോക്ക്...” ഡെവ്‌ലിൻ പറഞ്ഞു.

നന്ദിപൂർവ്വം പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ ആ തോക്ക് കുനിഞ്ഞെടുത്തു. കൈകളിൽ കത്തിയുമായി ജിപ്സികൾ അപ്പോഴേക്കും എഴുന്നേറ്റു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “നിങ്ങൾ എത്തിപ്പെട്ട സ്ഥലം എന്തായാലും കൊള്ളാം... തൊലി ഉരിക്കാനായി വേറെ എവിടെയും പോകേണ്ട ആവശ്യമില്ല...” ജിപ്സികളെ പരാമർശിച്ചു കൊണ്ട് ഡെവ്‌ലിൻ ബെർഗറോട് പറഞ്ഞു. “ഇവരെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്കറിയില്ല ബെർഗർ... ഗുഹയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വരുന്ന ഭീകരമനുഷ്യനെപ്പോലും ഭയമില്ലാത്തവർ... അയാളുടെ ഒരു കണ്ണ് നഷ്ടമായതെങ്ങനെയാണെന്നറിയുമോ...? കാളപ്പോരിനിടയിൽ കൊമ്പ് കയറിയതാണ്...”

ബെർഗറുടെ മുഖം ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെയായിരുന്നു. പുസ്തകം പോക്കറ്റിനുള്ളിൽ തിരുകിയിട്ട് ഡെവ്‌ലിൻ അയാളെ ഒന്ന് വലം വച്ചു. തോക്ക് അപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ എഗ്ഗാറിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് അയാളുടെ വലതുകൈ ഉയർത്തി നോക്കി. “മൂന്നോ നാലോ വിരൽ സന്ധികൾ  തകർന്നിട്ടുണ്ടെന്നേയുള്ളൂ... ഒരു ഡോക്ടറുടെ ആവശ്യം എന്തായാലും വേണ്ടി വരും...” തോക്ക് പോക്കറ്റിൽ തിരുകിയിട്ട്, പോകുവാനായി ഡെവ്‌ലിൻ തിരിഞ്ഞു.

ബെർഗറിന് മതിയായിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. പുറത്തേക്ക് നടന്നു നീങ്ങുന്ന ഡെവ്‌ലിനെ പിടിക്കുവാനായി കൈകൾ വിടർത്തി അയാൾ മുന്നോട്ട് കുതിച്ചു. ഒരു വശത്തേക്ക് ഒഴിഞ്ഞു മാറിയ ഡെവ്‌ലിൻ, അയാൾ അരികിലെത്തിയതും തന്റെ വലത് കാൽ നീട്ടി അയാളുടെ മുട്ടിന് താഴെ ഒരു ഒരു തൊഴി കൊടുത്തു. നില തെറ്റി മുന്നോട്ടാഞ്ഞ ബെർഗറുടെ മുഖത്താണ് ഡെവ്‌ലിന്റെ രണ്ടാമത്തെ തൊഴിയേറ്റത്. അടക്കാനാവാത്ത വേദനയിൽ അലറിവിളിച്ച് പിന്നോട്ടാഞ്ഞ അയാൾ മാർബിൾ പാതകത്തിൽ പിടിച്ച് തൂങ്ങി പതുക്കെ താഴേക്കിരുന്നു. അയാളുടെ ദയനീയാവസ്ഥ കണ്ട ജിപ്സികൾ പൊട്ടിച്ചിരിക്കുവാൻ തുടങ്ങി.

“മക്കളേ... നിങ്ങൾ രണ്ട് പേരും ഒട്ടും പോരാ... പുതിയ അടവുകൾ ഇനിയും പഠിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു...” ബെർഗറെയും എഗ്ഗാറിനെയും നോക്കി നിരാശാഭാവത്തിൽ തലയാട്ടിയിട്ട് ഡെവ്‌ലിൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...