Saturday, 20 May 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 10



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

ലിസ്ബനിലെ ജർമ്മൻ സ്ഥാനപതിയായിരുന്നു ബരോൺ ഓസ്‌വാൾഡ് ഫൊൺഹൊയ്നിങ്ങെൻ ഹൊനേ. നാസി ആശയങ്ങളോട് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത അദ്ദേഹം ഷെല്ലെൻബെർഗിന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്ത് കൂടിയായിരുന്നു.  ഷെല്ലെൻബെർഗിനെ കണ്ട മാത്രയിൽ തന്നെ തന്റെ ആഹ്ലാദം അദ്ദേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

“മൈ ഡിയർ വാൾട്ടർ... കണ്ടതിൽ വളരെ സന്തോഷം... ബെർലിനിൽ ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്...?”

“ഇവിടുത്തെക്കാൾ തണുപ്പ്...” ഫ്രഞ്ച് ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് കടന്ന് ടെറസിലെ മേശയ്ക്ക് ഇരുവശവുമായി അവർ ഇരുന്നു.

താഴെയുള്ള ഗാർഡനിൽ എമ്പാടും പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു. വെള്ള ജാക്കറ്റ് ധരിച്ച ഓഫീസ് ബോയ്, കോഫി ട്രേ അവർക്ക് മുന്നിൽ കൊണ്ടു വച്ചു.

ഷെല്ലെൻബെർഗ് നെടുവീർപ്പിട്ടു. “ബെർലിനിലേക്ക് വരാതെ എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ ഇവിടെത്തന്നെ കടിച്ചു തൂങ്ങുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു... ലിസ്ബൻ... ഇക്കാലത്ത് താമസിക്കാൻ ഏറ്റവും അനുയോജ്യമായ ഇടം...”

“സത്യം...” ബരോൺ പറഞ്ഞു. “എന്റെ സ്റ്റാഫിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പേടിസ്വപ്നം ഇവിടെ നിന്നും ഉള്ള സ്ഥലം മാറ്റമാണ്...” അദ്ദേഹം ഗ്ലാസിലേക്ക് കോഫി പകർന്നു. “ഈ സമയത്തുള്ള സന്ദർശനത്തിൽ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടല്ലോ സുഹൃത്തേ... ഈ ക്രിസ്മസ് സായാഹ്നത്തിൽ തന്നെ...?”

“നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്നതല്ലേ അങ്കിൾ ഹെയ്നിയുടെ കാര്യം... ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചാൽ പിന്നെ സമയവും കാലവും ഒന്നും പ്രശ്നമല്ല...” SS സേനാംഗങ്ങൾ പലപ്പോഴും ഹിം‌ലറെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ വിളിക്കുന്ന ഇരട്ടപ്പേരാണ് ഹെയ്നി.

“അപ്പോൾ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഏതോ വിഷയമാണല്ലോ... പ്രത്യേകിച്ചും നിങ്ങളെത്തന്നെ അയച്ചപ്പോൾ...” ബരോൺ പറഞ്ഞു.

“ഒരാളെ കണ്ടു പിടിക്കണം നമുക്ക്... ഒരു ഐറിഷ്കാരൻ... ലിയാം ഡെവ്‌ലിൻ...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പേഴ്സിൽ നിന്നും ഡെവ്‌ലിന്റെ ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്ത് അദ്ദേഹത്തിന് കൈമാറി. “കുറേ നാൾ അബ്ഫെറിന് വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു... IRA യുടെ പോരാളിയാണ്... ഹോളണ്ടിലെ ഒരു ഹോസ്പിറ്റലിൽ ചികിത്സയിലിരിക്കെ രക്ഷപെട്ടു... ഏറ്റവും ഒടുവിൽ നമുക്ക് ലഭിച്ച വിവരം അയാൾ ഇവിടെ അൽഫാമയിലെ ഏതോ ഒരു ക്ലബ്ബിൽ വെയ്റ്ററായി ജോലി നോക്കുകയാണെന്നാണ്...”

“ഓ, അത് ശരി...” ബരോൺ തല കുലുക്കി. “ഈ പറയുന്നയാൾ ഐറിഷ്കാരനാണെങ്കിൽ താൻ നിഷ്പക്ഷനാണെന്ന് പറഞ്ഞ് പിന്മാറാനാണ് സാദ്ധ്യത... വളരെ തന്ത്രപൂർവ്വം കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടി വരും...”

“ഏയ്, അത്ര ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. അനുനയത്തിലൂടെ അയാളെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോകാമെന്ന് കരുതുന്നു... അയാൾക്ക് നല്ല വരുമാനമുണ്ടാകുന്ന ഒരു ജോലി വാഗ്ദാനം ചെയ്യാനാണ് ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്...”

“ഫൈൻ...” ബരോൺ പറഞ്ഞു. “ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വേണം... ഈ പോർച്ചുഗീസുകാർ അവരുടെ നിഷ്പക്ഷതയ്ക്ക് അങ്ങേയറ്റം വില കല്പിക്കുന്നുണ്ട് ഇപ്പോൾ... പ്രത്യേകിച്ചും യുദ്ധത്തിൽ നാം പരാജയത്തിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥയിൽ... എന്തായാലും നിങ്ങളെ സഹായിക്കാനായി പോലീസ് അറ്റാഷെ ക്യാപ്റ്റൻ എഗ്ഗാറിനെ ഞാൻ ഏർപ്പാടാക്കാം...” ഫോൺ എടുത്ത് അദ്ദേഹം ആർക്കോ നിർദ്ദേശം നൽകി. പിന്നെ റിസീവർ ക്രാഡിലിൽ വച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞു. “നിങ്ങളുടെ കൂടെ മറ്റൊരാളെക്കൂടി കണ്ടല്ലോ...”

“സ്റ്റെംബാൺഫ്യൂറർ ഹോസ്റ്റ് ബെർഗർ... ഗെസ്റ്റപ്പോയിൽ നിന്നുമാണ്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങളുടെ സ്വഭാവവുമായി ചേർന്ന് പോകുന്ന തരക്കാരനല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു...?”

“റൈഫ്യുറർ എനിക്ക് തന്ന ക്രിസ്മസ് സമ്മാനമാണ്... എന്ത് ചെയ്യാം... സ്വീകരിക്കുകയല്ലാതെ മാർഗ്ഗമില്ലായിരുന്നു...”

“ഓ, അങ്ങനെയാണോ...?”

കതകിൽ തട്ടിയതിന് ശേഷം ഏകദേശം നാല്പത് വയസ്സ് മതിക്കുന്ന ഒരാൾ പ്രവേശിച്ചു. കട്ടി മീശയുള്ള അയാൾ ധരിച്ചിരുന്ന ബ്രൌൺ നിറത്തിലുള്ള സ്യൂട്ട് അയാൾക്ക് ചേരാത്തത് പോലെ തോന്നി. ഒരു തനി പോലീസുകാരൻ...

“ആഹ്... എഗ്ഗാർ...  ജനറൽ ഷെല്ലെൻബെർഗിനെ അറിയില്ലേ...?” ബരോൺ ചോദിച്ചു.

“തീർച്ചയായും... താങ്കളെ വീണ്ടും കാണാൻ സാധിച്ചതിൽ സന്തോഷം... 1940ൽ വിൻസർ ഇടപാടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് താങ്കൾ വന്നപ്പോൾ നാം തമ്മിൽ കണ്ടിരുന്നു...”

“അതെ... അതെക്കുറിച്ചെല്ലാം തൽക്കാലം നമുക്ക് മറക്കാം...” ഷെല്ലെൻബെർഗ്, ഡെവ്‌ലിന്റെ ഫോട്ടോ അയാൾക്ക് നീട്ടി. “ഇയാളെ നിങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ...?”

എഗ്ഗാർ അത് വാങ്ങി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. “ഇല്ല ജനറൽ...”

“ഐറിഷ്കാരനാണ്... പഴയ IRA പോരാളി... ഒരു IRA പോരാളിയെ ‘പഴയ’  എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാമോ എന്നറിയില്ല... വയസ്സ് മുപ്പത്തിയഞ്ച്... അബ്ഫെറിന് വേണ്ടി കുറച്ചു കാലം പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഏറ്റവും ഒടുവിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച വിവരം അയാൾ ഇവിടെ ഫ്ലമിംഗൊ എന്നൊരു ബാറിൽ ജോലി നോക്കുന്നു എന്നാണ്...”

“ആ സ്ഥലം എനിക്കറിയാം...”

“ഗുഡ്... എന്റെ സഹായി ഗെസ്റ്റപ്പോയിൽ നിന്നുള്ള മേജർ ബെർഗർ പുറത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ട്... അയാളോട് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറയൂ...”

എഗ്ഗാർ പോയി ബെർഗറെയും കൂട്ടി വന്നു. ഷെല്ലെൻബെർഗ് അവരെ അയാൾക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി. “ബരോൺ ഫൊൺ ഹൊയ്നിങ്ങെൻ ഹൊനേ... പോർച്ചുഗലിലെ ജർമ്മൻ സ്ഥാനപതി... പിന്നെ, ക്യാപ്റ്റൻ എഗ്ഗാർ... പോലീസ് അറ്റാഷെ...”

“സ്റ്റെംബാൺഫ്യൂറർ ഹോസ്റ്റ് ബെർഗർ...”  അറ്റൻഷനായി നിന്ന് അയാൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.

“ഈ ഫ്ലമിംഗൊ എന്ന ബാർ  ക്യാപ്റ്റൻ എഗ്ഗാറിന് പരിചയമുണ്ട്... ഇയാളോടോപ്പം പോയി ഡെവ്‌ലിൻ അവിടെ വർക്ക് ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിക്കണം... അയാൾ അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നു എന്ന് ഉറപ്പായാൽ യാതൊരു കാരണവശാലും... ഞാൻ ആവർത്തിക്കുന്നു... യാതൊരു കാരണവശാലും നിങ്ങൾ അയാളെ സന്ധിക്കാൻ പാടില്ല... പകരം എന്റെയടുത്ത് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുക...”

ബെർഗർ തിരിഞ്ഞ് നിർവ്വികാരനായി വാതിലിന് നേർക്ക് നടന്നു. കതക് തുറക്കവെ ഷെല്ലെൻബെർഗ് കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “1930 കളിൽ IRA യിൽ കുപ്രസിദ്ധി നേടിയ ഗൺ‌മാനായിരുന്നു ലിയാം ഡെവ്‌ലിൻ... രണ്ടുപേരും അക്കാര്യം ശരിക്കും ഓർത്തു വയ്ക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും...”

ആ പരാമർശം തന്നെ മാത്രം ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളതാണെന്ന് ബെർഗറിന് ആ മാത്രയിൽ തന്നെ മനസ്സിലായിരുന്നു. “ഓർമ്മിക്കാം....” ചെറിയൊരു പുച്ഛഭാവത്തിൽ പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് അയാൾ തിരിഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ ക്യാപ്റ്റൻ എഗ്ഗാറും.

“വല്ലാത്തൊരു മനുഷ്യൻ .. അയാളെ ഒപ്പം കൂട്ടേണ്ടി വന്നത് കഷ്ടം തന്നെ...” ബരോൺ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. “അഞ്ച് മണി കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ, വാൾട്ടർ... അല്പം ഷാം‌പെയ്ൻ ആയാലോ...?”

(തുടരും)

Saturday, 13 May 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 9



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

അഡ്മിറൽ വിൽഹെംകാനറിസിന് പ്രായം അമ്പത്തിയാറ്. ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് ഒരു സബ്‌മറീൻ ക്യാപ്റ്റനായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ച് വിശിഷ്ട ബഹുമതികൾ നേടിയതിനെ തുടർന്ന് മിലിട്ടറി ഇന്റലിജൻസ് വിഭാഗമായ അബ്ഫെറിലേക്ക് സ്ഥാനക്കയറ്റം ലഭിച്ചു. 1935 മുതൽ അദ്ദേഹമാണ് അബ്ഫെറിനെ നയിക്കുന്നത്. ഒരു തികഞ്ഞ രാജ്യസ്നേഹി ആണെങ്കിലും നാഷണൽ സോഷ്യലിസം അഥവാ നാസിസം എന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിൽ ഒട്ടും സന്തോഷവാനായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം. ഹിറ്റ്‌ലർക്ക് നേരെയുണ്ടായിട്ടുള്ള വധശ്രമങ്ങൾക്കെല്ലാം തീർത്തും എതിരായിരുന്നുവെങ്കിലും നാസിസത്തിനെതിരെയുള്ള ജർമ്മൻ പ്രതിരോധ പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കുറച്ചുനാൾ പ്രവർത്തിച്ചു എന്നൊരു കളങ്കം അദ്ദേഹത്തിന് മേൽ പതിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതാണ് പിൽക്കാലത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പതനത്തിലേക്കും പിന്നീട് വധശിക്ഷയിലേക്കും  വഴി തെളിയിച്ചത്.

ടിയർഗാർട്ടണിലെ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ കുതിരപ്പുറത്തേറി പതിവ് പ്രഭാത സവാരിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ് കാനറിസ്. കുതിരയുടെ കുളമ്പുകൾ പതിഞ്ഞ് മുകളിലേക്ക് തെറിക്കുന്ന മഞ്ഞുകണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ വന്യമായൊരു ആവേശം നിറച്ചു. എവിടെ പോയാലും ഒപ്പം കാണാറുള്ള ഡാഷ്‌ഹണ്ട് ഇനത്തിൽ പെട്ട രണ്ട് നായ്ക്കൾ ഇരുവശത്തുമായി അകമ്പടി സേവിക്കുന്നുണ്ട്. മെഴ്സിഡിസ് കാറിനരികിൽ നിൽക്കുന്ന ഷെല്ലെൻബെർഗിനെ കണ്ടതും കൈ ഉയർത്തി വീശിയിട്ട് അദ്ദേഹം കുതിരയെ അങ്ങോട്ട് നയിച്ചു.

“ഗുഡ് മോണിങ്ങ്, വാൾട്ടർ... ഇന്ന് എന്തേ എന്റെയൊപ്പം വരാഞ്ഞത്...?” കാനറിസ് ചോദിച്ചു.

“ഇന്ന് പറ്റിയില്ല... ഒരു യാത്രയുണ്ട്... അതിന്റെ ഒരുക്കത്തിലാണ്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

കാനറിസ് കുതിരപ്പുറത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങി. ഷെല്ലെൻബെർഗിന്റെ ഡ്രൈവർ കുതിരയുടെ കടിഞ്ഞാൺ ഏറ്റുവാങ്ങി. കാനറിസ് നീട്ടിയ സിഗരറ്റുമായി ഷെല്ലെൻബെർഗ് അദ്ദേഹത്തിനൊപ്പം തടാകത്തിനരികിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നെ പാരപെറ്റിൽ ചാരി തടാകത്തിലേക്ക് വീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഇരുവരും നിന്നു.

“പ്രത്യേകിച്ച് എന്തെങ്കിലും...?”  കാനറിസ് ആരാഞ്ഞു.

“ഇല്ല... പതിവ് യാത്ര മാത്രം...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“കമോൺ വാൾട്ടർ... ഒളിച്ച് വയ്ക്കാതെ കാര്യം പറയൂ.... നിങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഉണ്ട്...”

“ഓൾ റൈറ്റ്... വിഷയം ഓപ്പറേഷൻ ഈഗ്‌ൾ തന്നെ...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“അത് ശരി... അതുമായി എനിക്ക് ഒരു ബന്ധവുമില്ല...” കാനറിസ് പറഞ്ഞു. “അങ്ങനെയൊരു ആശയവുമായി ഫ്യൂറർ വന്നിരുന്നു... എന്തൊരു അസംബന്ധം...! യുദ്ധത്തിൽ നാം പരാജയപ്പെട്ടു എന്ന് ഏതാണ്ട് ഉറപ്പായിരിക്കുമ്പോഴാണ് ചർച്ചിലിനെ വധിക്കുവാൻ പോകുന്നത്...!”

“ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ ഉറക്കെ പറയുന്നത് സൂക്ഷിച്ച് വേണം...” പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

എന്നാൽ അത് അവഗണിച്ച് അദ്ദേഹം തുടർന്നു. “ഒരു സാദ്ധ്യതാ പഠനം നടത്തുവാൻ ഫ്യൂറർ എന്നോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു... എനിക്കറിയാമായിരുന്നു രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്നതോടെ അദ്ദേഹം അക്കാര്യം മറക്കുമെന്ന്... മറക്കുകയും ചെയ്തു... എന്നാൽ ഹിം‌ലർ അത് മറന്നില്ല... പതിവ് പോലെ എന്റെ ജീവിതം ദുഃസ്സഹമാക്കണമെന്ന് അയാൾക്ക് നിർബന്ധമായിരുന്നു... ഞാൻ ഏറ്റവുമധികം വിശ്വസിച്ചിരുന്ന കീഴുദ്യോഗസ്ഥനായ മാക്സ് റാഡ്‌ലിനെ ഞാനറിയാതെ അയാൾ കൈയിലെടുത്തു. എന്നിട്ടോ ഒടുവിൽ എല്ലാം തകർന്ന് തരിപ്പണമായി... എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ഒടുവിൽ അത് അങ്ങനെയേ ആയിത്തീരൂ എന്ന്...”

“പക്ഷേ, വിജയത്തിന് ഏതാണ്ട് തൊട്ടരികിൽ വരെ സ്റ്റെയ്നർ എത്തിയതായിരുന്നു...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

“എന്ത് വിജയം വാൾട്ടർ...? സ്റ്റെയ്നറുടെ സാഹസികതയും ധീരതയും ഞാൻ നിഷേധിക്കുന്നില്ല... പക്ഷേ, അവർ പിന്തുടർന്ന ആ വ്യക്തി വിൻസ്റ്റൺ ചർച്ചിൽ പോലും ആയിരുന്നില്ല... യഥാർത്ഥ ചർച്ചിലിനെ എങ്ങാനും കടത്തിക്കൊണ്ടു വരാൻ അവർക്ക് സാധിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ സ്ഥിതി മറിച്ചാകുമായിരുന്നു... എങ്കിൽ ഹിം‌ലറുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെയാകുമായിരുന്നു...”

“എന്തായാലും ഇപ്പോൾ കേൾക്കുന്നത് സ്റ്റെയ്നർ കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നാണ്...” ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു. “അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ ലണ്ടൻ ടവറിൽ ഉണ്ടത്രെ...”

“അത് ശരി... അപ്പോൾ ആ റിവേറ തന്റെ കസിന്റെ സന്ദേശം ഹിം‌ലർക്കും കൈമാറി അല്ലേ...? പ്രതിഫലം ഇരട്ടിപ്പിക്കാനുള്ള അവരുടെ പതിവ് തന്ത്രം...” കാനറിസ് പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇനി എന്ത് ചെയ്യുമെന്നാണ് താങ്കൾ കരുതുന്നത്...?”

“സ്റ്റെയ്നറുടെ കാര്യത്തിലോ...? യുദ്ധം അവസാനിക്കുന്നത് വരെ അയാളെ തടവിൽ പാർപ്പിക്കും... റുഡോൾഫ് ഹെസ്സിന്റെ കാര്യത്തിലെന്ന പോലെ... എന്തായാലും ഹിം‌ലർ ഇക്കാര്യത്തിൽ നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കും... കാരണം, ഫ്യൂറർ ഇതേക്കുറിച്ച് അറിയാനിട വരുന്നത് അയാൾക്ക് ക്ഷീണമാണല്ലോ...”

“പക്ഷേ, ഫ്യൂറർ ഈ വാർത്ത അറിയാനിട വരില്ല എന്ന് താങ്കൾക്കുറപ്പാണോ...?” ഷെല്ലെൻബെർഗ് ചോദിച്ചു.

കാ‍നറിസ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. “ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് പോയി പറയുമെന്നാണോ നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചത്...? ഇതിന് വേണ്ടിയായിരുന്നുവോ ഇത്രയും വളച്ചുകെട്ടി പറഞ്ഞു വന്നത്...? ഇല്ല വാൾട്ടർ... അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ആവശ്യത്തിലധികം തലവേദനയുണ്ട് എനിക്ക്... ഹിം‌ലറോട് പോയി പറഞ്ഞേക്കൂ, എന്നിൽ നിന്നും ഈ വാർത്ത പുറത്ത് പോകില്ല എന്ന്... മൌനം പാലിക്കാൻ അയാളും തയ്യാറാണെങ്കിൽ...”

പിന്തിരിഞ്ഞ് അവർ കാറിന് നേർക്ക് നടക്കുവാനാരംഭിച്ചു. “ആ വർഗാസ് ഇല്ലേ...? അയാളെ വിശ്വസിക്കാൻ കൊള്ളുമോ...?” ഷെല്ലെൻബെർഗ് ചോദിച്ചു.

കാനറിസിന്റെ മുഖം ഗൌരവം പൂണ്ടു. “ഇംഗ്ലണ്ടിലെ നമ്മുടെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പരാജയമാണെന്ന് സമ്മതിക്കുവാൻ ഒരു മടിയുമില്ല എനിക്ക്... നമ്മുടെ ഏജന്റുകളെ പിടികൂടി അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപകരിക്കുന്ന ഡബിൾ ഏജന്റുകളാക്കി മാറ്റാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായില്ല അവർക്ക്...”

“അപ്പോൾ വർഗാസ്...?” ഷെല്ലെൻബെർഗ് ആരാഞ്ഞു.

“ഉറപ്പിച്ച് ഒന്നും തന്നെ പറയാൻ കഴിയില്ല... എന്നാലും അയാൾ അത്തരക്കാരനല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു... സ്പാനിഷ് എംബസി ഉദ്യോഗസ്ഥനാണയാൾ... വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ ഇത്തരം ജോലികൾക്ക് അയാൾ ഇറങ്ങിത്തിരിക്കാറുള്ളൂ... ഇംഗ്ലണ്ടിലുള്ള മറ്റ് ഏജന്റുകളുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല അയാൾക്ക്...” അപ്പോഴേക്കും കാറിനരികിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു ഇരുവരും. കാനറിസ് പുഞ്ചിരിച്ചു. “വേറെ എന്തെങ്കിലും...?”

ഷെല്ലെൻബെർഗിന് ഒളിച്ചു വയ്ക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കാരണം കാനറിസിനെ അത്രയ്ക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്. “താങ്കൾക്കറിയാമല്ലോ... റാസ്റ്റൻബർഗിൽ വച്ച് ഫ്യൂററുടെ നേർക്കുണ്ടായ വധശ്രമം... അതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരനായ ഓഫീസറുടെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്ന ബോംബ് സമയമാകുന്നതിന് മുമ്പ് പൊട്ടുകയായിരുന്നു...”

“അയാൾക്ക് തീരെ ശ്രദ്ധയില്ലായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു... വാൾട്ടർ, നിങ്ങൾ പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്താണ്...?”

“ദൈവത്തെയോർത്ത് താങ്കൾ കരുതിയിരിക്കണം... അത്ര നല്ല സമയമല്ല ഇത്...”

“വാൾട്ടർ... ഫ്യൂററെ വധിക്കുവാനുള്ള ഒരു ശ്രമത്തിനും ഞാൻ കൂട്ട് നിന്നിട്ടില്ല...” കുതിരപ്പുറത്ത് കയറി കടിഞ്ഞാൻ ചരട് അദ്ദേഹം കൈയിലെടുത്തു. “ഹിറ്റ്‌ലറുടെ മരണം ജനങ്ങൾ ഒരു പക്ഷേ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽക്കൂടി... കാരണമെന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയണോ വാൾട്ടർ...?”

“എനിക്കറിയാം താങ്കൾ പറയുമെന്ന്...”

“സ്റ്റാലിൻ‌ഗ്രാഡ്... ഫ്യൂറർക്ക് അക്കാര്യത്തിൽ പിണഞ്ഞ അമളിയ്ക്ക് നന്ദി പറയാം നമുക്ക്... മൂന്ന് ലക്ഷത്തിലധികം ഭടന്മാരെയാണ് നമുക്കവിടെ നഷ്ടമായത്... ഇരുപത്തിനാല് ജനറൽമാരടക്കം തൊണ്ണൂറ്റിയൊന്നായിരം പേരെ അവർ അവിടെ തടവുകാരായി പിടിച്ചു... നമുക്ക് ഇതു വരെ സംഭവിച്ചതിൽ വച്ചുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പരാജയം... ഒന്നിന് പിറകെ ഒന്നായി... എല്ലാത്തിനും ഫ്യൂററോട് നന്ദി പറയാം നമുക്ക്...” കാനറിസ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ഈ പരാജയങ്ങളെല്ലാം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് എന്തിലേക്കാണെന്ന് ഇനിയും നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലേ വാൾട്ടർ...? അദ്ദേഹത്തിന്റെ തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങൾ... ഫ്യൂറർ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നതാണ് യുദ്ധം പെട്ടെന്ന് അവസാനിക്കുവാൻ നല്ലത്...”

അദ്ദേഹം കടിഞ്ഞാൻ ഇളക്കിയതും കുതിര മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. പിന്നാലെ അകമ്പടിസേവകരാ‍യ നായ്ക്കളും. നിമിഷങ്ങൾക്കകം അവർ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.

                                                            ****
ഓഫീസിലെ ബാത്ത്‌റൂമിൽ ഇളം ചാര നിറത്തിലുള്ള സ്യൂട്ട് ധരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ജാലകത്തിനപ്പുറം നിൽക്കുന്ന ഇൽ‌സ് ഹബ്ബറിനോട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു ഷെല്ലെൻബെർഗ്. സ്റ്റെയ്നർ ജീവനോടെയിരിക്കുന്നു എന്ന കാര്യവും അദ്ദേഹത്തെ മോചിപ്പിച്ച് കൊണ്ടുവരുവാനുള്ള പദ്ധതിയും എല്ലാം അദ്ദേഹം അവളെ അറിയിച്ചു.

“എന്ത് തോന്നുന്നു നിനക്ക്...?” വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങവെ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. “ഒരു കെട്ടുകഥ പോലെ...?”

“കെട്ടുകഥയെക്കാൾ ഒരു ഹൊറർ സ്റ്റോറി പോലെ തോന്നുന്നു...” അദ്ദേഹത്തിന്റെ കറുത്ത ലെതർ‌കോട്ട് നീട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.

“മാഡ്രിഡിൽ ഇറങ്ങി ഇന്ധനം നിറച്ചതിന് ശേഷമായിരിക്കും പിന്നീടുള്ള ഞങ്ങളുടെ യാത്ര... വൈകുന്നേരത്തോടെ ലിസ്ബനിൽ എത്തിച്ചേരും...” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

കോട്ട് അണിഞ്ഞതിന് ശേഷം ഷെല്ലെൻബെർഗ് തന്റെ ഹാറ്റ് നേരെ പിടിച്ച് വച്ചിട്ട് അവൾ തയ്യാറാക്കി വച്ചിരുന്ന ബാഗ് എടുത്തു. “ഏറിയാൽ രണ്ട് ദിവസത്തിനുള്ളിൽ പുതിയ വിവരങ്ങളുമായി റിവേറ എത്തുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു... അഥവാ ഇനി കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഒരു മുപ്പത്തിയാറ് മണിക്കൂർ കൂടി വെയ്റ്റ് ചെയ്യുക... പിന്നെ അയാളെ വിളിച്ച് ശല്യപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുക...” അദ്ദേഹം അവൾക്കരികിലെത്തി.

“ടേക്ക് കെയർ ഇൽ‌സ്... സീ യൂ സൂൺ...” അവളുടെ കവിളിൽ മുത്തം നൽകിയിട്ട് ഷെല്ലെൻബെർഗ് ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

                                                            ****

JU52 ആയിരുന്നു വിമാനം. മൂന്ന് എൻ‌ജിനുകൾ ഉണ്ട് എന്നതായിരുന്നു കൊറുഗേറ്റഡ് മെറ്റൽ കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ആ ജങ്കേഴ്സ് വിമാനത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. ബെർലിൻ നഗരത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശത്തെ എയർ‌ബേസിൽ നിന്നും ഉയർന്ന് കഴിഞ്ഞതും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് അഴിച്ചു മാറ്റി ഷെല്ലെൻബെർഗ് തന്റെ ബ്രീഫ്കെയ്സ് എടുത്തു. ഇടനാഴിയുടെ മറുവശത്തെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ബെർഗർ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഹെർ അഡ്മിറലിന് സുഖം തന്നെയല്ലേ ജനറൽ...?” ബെർഗർ ചോദിച്ചു.

താൻ അഡ്മിറലിനെ കാണാൻ പോയ കാര്യം ഇയാൾ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു...! ഇയാൾ അപകടകാരി തന്നെ എന്നതിൽ സംശയമില്ല...

“പതിവ് പോലെ ആരോഗ്യവാനായിരിക്കുന്നു...” ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് ഷെല്ലെൻബെർഗ് പറഞ്ഞു.

ബ്രീഫ്കെയ്സ് തുറന്ന് അദ്ദേഹം ഡെവ്‌ലിനെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ട് പുറത്തെടുത്ത് വായിക്കുവാനാരംഭിച്ചു. പിന്നെ അതിനോടൊപ്പം പിൻ ചെയ്തിരിക്കുന്ന ഡെവ്‌ലിന്റെ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി അല്പനേരം ഇരുന്നു. മനസ്സ് ഏകാഗ്രമാക്കുവാൻ കഴിയുന്നില്ല... ബ്രീഫെകെയ്സ് അടച്ചു വച്ചിട്ട് ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കവെ അഡ്മിറൽ കാനറിസിന്റെ വാക്കുകൾ തികട്ടിയെത്തി.

ഫ്യൂറർ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നതാണ് യുദ്ധം പെട്ടെന്ന് അവസാനിക്കുവാൻ നല്ലത്...

പറിച്ചെറിയാനാകാത്ത വിധം ആ ചിന്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ മസ്തിഷ്കത്തിൽ പിന്നെയും പിന്നെയും ഭ്രമണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...
 

Friday, 5 May 2017

ഈഗ്ൾ ഹാസ് ഫ്ലോൺ - 8



ഈ നോവൽ തുടക്കം മുതൽ വായിക്കുവാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...

പ്രിൻസ് ആൽബ്രസ്ട്രാസ്സയിലെ മിലിട്ടറി ക്യാമ്പിൽ ഷെല്ലെൻബർഗിന് ഓഫീസിനോടൊപ്പം ഒരു ബെഡ്‌റൂമും ഉണ്ടായിരുന്നു. രാത്രികാലങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും ഓഫീസിൽ തന്നെ ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു അത്. ബെഡ്‌റൂമിനോട് അനുബന്ധിച്ചുള്ള ചെറിയ ബാത്ത്‌റൂമിൽ ഷേവ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കെയാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സെക്രട്ടറി ഇൽ‌സ് ഹബ്ബർ എത്തിയത്. അവൾ ധരിച്ചിരിക്കുന്ന വെള്ള ബ്ലൌസും കറുത്ത സ്കെർട്ടും ആ സൌന്ദര്യത്തിന് ഒന്നുകൂടി മാറ്റ് കൂട്ടിയത് പോലെ തോന്നി. യുദ്ധത്തിൽ ഭർത്താവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെത്തുടർന്ന് ഹെയ്ഡ്രിച്ചിന്റെ സെക്രട്ടറിയായി ജോലിയിൽ പ്രവേശിച്ച അവൾ പിന്നീട് ഷെല്ലെൻബർഗിന്റെ സെക്രട്ടറിയായി സ്ഥിര നിയമനം നേടുകയായിരുന്നു.

“അയാൾ എത്തിയിട്ടുണ്ട്...” അവൾ പറഞ്ഞു.

“ആര്, റിവേറയോ...?”  ഷെല്ലെൻബർഗ് മുഖത്ത് നിന്നും സോപ്പ് തുടച്ചു മാറ്റി. “കാനറീസും വന്നിട്ടുണ്ടോ...?”

“അഡ്മിറൽ കാനറീസ് പതിവ് പോലെ പത്തു മണിയോടെ ടിയർഗാർട്ടെനിൽ എത്തുമെന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്... അദ്ദേഹത്തെ കാണുന്നുണ്ടോ...?”

അഡ്മിറൽ കാനറീസുമായി എന്നും കണ്ടുമുട്ടാറുള്ളതാണ്. എന്നാൽ ജാലകത്തിന് വെളിയിൽ തെരുവിൽ പരന്ന് കിടക്കുന്ന മഞ്ഞുപരവതാനി കണ്ടതോടെ അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു. “രാവിലെ എന്തായാലും ഇല്ല...  പക്ഷേ, വൈകുന്നേരത്തിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹത്തെ കണേണ്ട ആവശ്യമുണ്ട്...”

ഷെല്ലെൻബർഗിന്റെ സുഖവിവരങ്ങളിൽ അങ്ങേയറ്റം തല്പരയായിരുന്നു ഇൽ‌സ് ഹബ്ബർ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് വായിച്ചറിയുവാൻ അവൾക്ക് ഒട്ടും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. പാത്രത്തിൽ നിന്നും ഗ്ലാസിലേക്ക് കോഫി പകർന്നിട്ട് അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേശപ്പുറത്ത് കൊണ്ടു വച്ചു.

“എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ ജനറൽ...?”

“ഇല്ലാതില്ല ...” കോഫി എടുത്ത് ഒന്ന് മൊത്തിയിട്ട് അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. “പക്ഷേ, വിഷമിക്കാനൊന്നുമില്ല മൈ ഡിയർ... എനിക്ക് പരിഹരിക്കാൻ പറ്റുന്നതേയുള്ളൂ... ഞാൻ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് വിശദമായി പറയാം... ഇക്കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് നിന്റെ സഹായവും വേണ്ടി വരും...  അല്ല, ബെർഗർ എവിടെ...?”

“താഴെ കാന്റീനിലാണ് അവസാനം കണ്ടത്...”

“ഓൾ റൈറ്റ്... ആ റിവേറയോട് വരാൻ പറയൂ...” ഷെല്ലെൻബർഗ് പറഞ്ഞു.

വാതിൽക്കൽ ചെന്ന് തിരിഞ്ഞ് നിന്നിട്ട് അവൾ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. “ആ ബെർഗർ... അയാളെ കണ്ടിട്ട് വല്ലാത്ത ഭയം തോന്നുന്നു...”

അരികിൽ ചെന്ന് ഷെല്ലെൻബർഗ് അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “വിഷമിക്കാനൊന്നുമില്ലെന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ... അല്ലെങ്കിലും എന്നാണ് മഹാനായ ഷെല്ലെൻബർഗ് ഏതെങ്കിലും കാര്യത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്...?”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വയം പുകഴ്ത്തൽ പതിവ് പോലെ അവളെ ചിരിപ്പിച്ചു. അവളുടെ ചുമലിൽ വേദനിപ്പിക്കാതെ ഒന്നമർത്തി അദ്ദേഹം ഇടനാഴിയിലേക്ക് തള്ളി വിട്ടു. പിന്നെ കോളറിന്റെ ബട്ടൺ ശരിയാക്കി കസേരയിൽ വന്ന് ഇരുന്നു. അടുത്ത നിമിഷം വാതിൽ  തുറന്ന് റിവേറ പ്രവേശിച്ചു.

തവിട്ട് നിറമുള്ള സ്യൂട്ട് ധരിച്ച അധികമൊന്നും ഉയരമില്ലാത്ത അയാൾ ഓവർ‌കോട്ട് മടക്കി കൈത്തണ്ടയിൽ ഇട്ടിരുന്നു. കറുത്ത തലമുടി നടുവിലായി വകഞ്ഞ് ഇരുവശത്തേക്കും ചീകി വച്ചിരിക്കുന്നു. എന്തിനാണ് വിളിപ്പിച്ചതെന്ന ആകാംക്ഷ ആ മുഖത്ത് വ്യക്താമായി കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.

“ഞാൻ ആരാണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ...?” ഷെല്ലെൻബർഗ് ചോദിച്ചു.

“തീർച്ചയായും, ജനറൽ... താങ്കളെ സന്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് തന്നെ ഒരു ബഹുമതിയാണ്...” റിവേറ പറഞ്ഞു.

മേശപ്പുറത്ത് നിന്നും ഒരു പേപ്പർ എടുത്തു. വാസ്തവത്തിൽ, പോയ വാരം വിയന്നയിൽ താൻ തങ്ങിയ ഒരു ഹോട്ടലിലെ പേപ്പറായിരുന്നു അത്. “ലണ്ടൻ എംബസിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന നിങ്ങളുടെ കസിൻ വർഗാസിൽ നിന്നും നിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ച സന്ദേശമാണിത്... ഒരു കേണൽ കുർട്ട് സ്റ്റെയ്നറുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച്... മറ്റാരെങ്കിലുമായി നിങ്ങൾ ഇത് ഇതിനോടകം പങ്ക് വച്ചിട്ടുണ്ടോ...?”

അതു കേട്ട് ഞെട്ടിത്തരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്ന റിവേറ പതുക്കെ വായ് തുറന്നു. “സത്യമായിട്ടും ഇല്ല ജനറൽ... ദൈവനാമത്തിൽ ഞാൻ ആണയിടാം... എന്റെ മാതാവാണ്, സത്യം...” അയാൾ കൈ മുന്നോട്ട് നീട്ടി.

“ഓ, നിങ്ങളുടെ മാതാവിനെയൊന്നും ഇതിനിടയിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല... സാൻ കാർലോസിൽ നിങ്ങൾ ഈ അടുത്ത കാലത്ത് വാങ്ങിക്കൊടുത്ത ആ വില്ലയിൽ അവർ സുഖമായി ജീവിച്ചോട്ടെ...”   ഷെല്ലെൻബർഗ് പറഞ്ഞു.

ഒന്നും പറയാനാവാതെ പകച്ചിരിക്കുന്ന റിവേറയെ നോക്കി ഷെല്ലെൻബർഗ് തുടർന്നു. “നോക്കൂ... നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാത്തതായി ഒന്നും തന്നെയില്ല എനിക്ക്... ഈ ഭൂമിയുടെ ഏത് കോണിൽ പോയി ഒളിച്ചാലും അവിടെ വന്ന് നിങ്ങളെ പിടികൂടാൻ എനിക്ക് കഴിയും... മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ നിങ്ങൾക്ക്...?”

“തീർച്ചയായും, ജനറൽ...” ആ തണുപ്പിലും റിവേറ വിയർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇന്ന് മുതൽ നിങ്ങൾ SD യുടെയും റൈഫ്യൂറർ ഹിം‌ലറുടെയും നിരീക്ഷണത്തിലായിരിക്കും... എങ്കിലും നിങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നത് എന്നോട് മാത്രമായിരിക്കും... മനസ്സിലായല്ലോ...? തുടക്കം എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നു... ലണ്ടനിൽ നിന്നും നിങ്ങളുടെ കസിൻ അയച്ച ഈ സന്ദേശം... എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ ഇത് അഡ്മിറൽ കാനറീസിനും കൂടി കൈമാറിയത്...?”

“എന്റെ കസിന്റെ നിർദ്ദേശമായിരുന്നു അത്, ജനറൽ... ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രതിഫലം എന്നൊരു വിഷയം കൂടി...........” അയാൾ തല താഴ്ത്തി.

“അങ്ങനെ രണ്ടിടത്ത് നിന്നും നിങ്ങൾക്ക് പ്രതിഫലം ലഭിച്ചേക്കാം എന്ന് അയാൾ കരുതി...?” ഷെല്ലെൻബർഗ് തല കുലുക്കി. അയാൾ പറഞ്ഞതിൽ കാര്യമുണ്ടെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും ഒരിക്കലും ഒന്നും അങ്ങനെ മുഖവിലക്ക് എടുക്കരുതെന്ന് മുൻ‌കാല അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും അദ്ദേഹം പഠിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. “ഓകെ... റ്റെൽ മി എബൌട്ട് യുവർ കസിൻ...”

“ജനറലിന് അറിയാത്തതായി എന്താണ് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്...? ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം കഴിഞ്ഞ് ഏതാനും നാളുകൾ ആയപ്പോഴാണ് ഹൊസേയുടെ മാതാപിതാക്കൾ പകർച്ചവ്യാധി പിടിപെട്ട് മരണമടഞ്ഞത്... പിന്നെ എന്റെ മാതാപിതാക്കളാണ് അവനെ വളർത്തിയത്... സഹോദരന്മാരെപ്പോലെയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ... യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് മാഡ്രിഡിൽ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഒരുമിച്ചാണ് ചേർന്നത്... ആഭ്യന്തര യുദ്ധകാലത്ത് ഇരുവരും ഒരേ റജിമെന്റിൽ ചേർന്ന് പൊരുതി... എന്നെക്കാളും ഒരു വയസ്സിന് മൂത്തതാണവൻ... മുപ്പത്തിമൂന്ന് വയസ്സ്...” റിവേറ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ വിവാഹിതനാണ്... പക്ഷേ, അയാൾ അല്ല...” ഷെല്ലെൻബർഗ് പറഞ്ഞു. “ലണ്ടനിൽ അയാൾക്ക് ഗേൾഫ്രണ്ട്സ് ആരെങ്കിലുമുണ്ടോ...?”

“എന്തോ... ദൈവത്തിന്റെ വികൃതി എന്ന് പറയട്ടെ, അവന് സ്ത്രീകളിൽ ഒട്ടും താല്പര്യമില്ല, ജനറൽ...” റിവേറ പറഞ്ഞു.

“ഐ സീ...” അതേക്കുറിച്ചോർത്ത് ഒരു നിമിഷം ഷെല്ലെൻബർഗ് ചിന്തയിലാണ്ടു. സ്വവർഗ്ഗാനുരാഗികളോട് വൈരാഗ്യമൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും അത്തരം ആളുകൾ ഇന്റലിജൻസ് മേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനെ ഒട്ടും അനുകൂലിച്ചിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം. എളുപ്പത്തിൽ ബ്ലാക്ക്മെയിൽ ചെയ്യപ്പെടാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ളവർ... വർഗാസിന് ഒരു മൈനസ് പോയിന്റ് ആയിരിക്കുമത്...

“ആട്ടെ, നിങ്ങൾക്ക് ലണ്ടൻ നല്ല പരിചയമുണ്ടോ...?” ഷെല്ലെൻബർഗ് ചോദിച്ചു.

റിവേറ തല കുലുക്കി. “ഹൊസേയൊടൊപ്പം അവിടുത്തെ എംബസിയിൽ ഒരു വർഷം ഞാൻ ജോലി നോക്കിയിട്ടുണ്ട്... 1939 ൽ... അന്നെനിക്ക് ഭാര്യയെ മാഡ്രിഡിൽ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകേണ്ടി വന്നു...”

“എനിക്കും ലണ്ടൻ നന്നായിട്ടറിയാം...” ഷെല്ലെൻബർഗ് പറഞ്ഞു. “അയാളുടെ ജീവിതരീതിയെക്കുറിച്ച് പറയൂ... എംബസിയിൽ തന്നെയാണോ അയാൾ താമസിക്കുന്നത്...?”

“ഔദ്യോഗികമായി പറഞ്ഞാൽ അതെ... പക്ഷേ, തന്റെ സ്വകാര്യതക്കായി ഒരു ചെറിയ അപ്പാർട്ട്മെന്റ് കൂടിയുണ്ട്... ഫ്ലാറ്റ് എന്നാണ് ഇംഗ്ലീഷുകാർ പറയുന്നത്... ഞാൻ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന സമയത്ത് ഏഴ് വർഷത്തേക്കായി വാടകയ്ക്ക് എടുത്തതാണ്... ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന് കരുതുന്നു...”

“എവിടെയാണത്...?”

“സ്റ്റാൻലി മ്യൂസ്... വെസ്റ്റ് മിനിസ്റ്റർ ആബിയുടെ അടുത്ത്...”

“ഹൌസസ് ഓഫ് പാർലമെന്റിലേക്ക് പോകാൻ എളുപ്പം... നല്ല മേൽ‌വിലാസം... എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു...”

 “ഹൊസേ എന്നും നല്ലത് മാത്രമേ തിരഞ്ഞെടുക്കുമായിരുന്നുള്ളൂ...”

“അതിന് നല്ല പണച്ചെലവും വേണ്ടി വരും...” ഷെല്ലെൻബർഗ് എഴുന്നേറ്റ് ജാലകത്തിനരികിലേക്ക് നടന്നു.  ചെറുതായി മഞ്ഞ് പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു അപ്പോൾ. “നിങ്ങളുടെ ഈ കസിൻ... ഹൊസേ വർഗാസ്... അയാളെ വിശ്വസിക്കാമോ...? ബ്രിട്ടീഷുകാരുമായി എന്നെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും വിധത്തിലുള്ള ഇടപാടുകൾ അയാൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നതായി അറിവുണ്ടോ...?”

റിവേറ ഒരിക്കൽക്കൂടി പകച്ചു പോയത് പോലെ കാണപ്പെട്ടു. “ജനറൽ ഷെല്ലെൻബർഗ്... ഞാൻ ഉറപ്പു തരുന്നു... ഹൊസേ എന്നെപ്പോലെ തന്നെയാണ്... നല്ലൊരു ഫാസിസ്റ്റ്... ആഭ്യന്തര യുദ്ധകാലത്ത് ജനറൽ ഫ്രാങ്കോയൊടൊപ്പം ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണ് പൊരുതിയത്... ഞങ്ങൾ..........”

“ഓൾ റൈറ്റ്... ഞാൻ കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുകയായിരുന്നു... ഇനി ഞാൻ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ച് കേൾക്കണം... ഒരു പക്ഷേ, കേണൽ സ്റ്റെയ്നറെ രക്ഷപെടുത്തുവാനുള്ള ഒരു ശ്രമം ഞങ്ങൾ നടത്തിയെന്ന് വരും...”

“ലണ്ടൻ ടവറിൽ നിന്നുമോ സെനോർ...?” റിവേറയുടെ കണ്ണുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളി.

“എന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ അവർ കുറേക്കൂടി സുരക്ഷയുള്ള മറ്റൊരിടത്തേക്ക് അദ്ദേഹത്തെ മാറ്റുവാനാണ് സാദ്ധ്യത...  ചിലപ്പോൾ ഇതിനോടകം അത് ചെയ്തിട്ടുമുണ്ടാകാം... ഇന്ന് തന്നെ നിങ്ങൾ വർഗാസുമായി ബന്ധപ്പെടണം... സ്റ്റെയ്നറെക്കുറിച്ച് ലഭിക്കാവുന്ന എല്ലാ വിവരങ്ങളും ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ട്...” ഷെല്ലെൻബർഗ് പറഞ്ഞു.

“തീർച്ചയായും ജനറൽ...”  

“എന്നാൽ പിന്നെ ജോലി ആരംഭിച്ചോളൂ...”

റിവേറ വാതിലിന് നേർക്ക് നടന്നു. പുറത്തേക്ക് കാൽ വച്ചതും ഷെല്ലെൻബർഗ് കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “ഇതേക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും ഒരു വാക്ക് പോലും ലീക്ക് ആയാൽ നിങ്ങളുടെ ശവശരീരം സ്പ്രീ നദിയിൽ ഒഴുകി നടക്കുമെന്ന് ഞാൻ പറയേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ... നിങ്ങളുടെ കസിൻ വർഗാസിന്റെ മൃതദേഹം തെയിംസ് നദിയിലും... ഞങ്ങളുടെ കൈകൾ അത്ര നീണ്ടതാണ്...”

“ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ, ജനറൽ... ഞങ്ങൾ അത്തരക്കാരല്ല...” റിവേറ പ്രതിരോധത്തിനുള്ള ശ്രമം നടത്തി.

“എങ്കിൽ ചെയ്ത് കാണിക്കൂ, എത്രത്തോളം നല്ല ഫാസിസ്റ്റുകളാണ് നിങ്ങളെന്ന്... നിങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ എത്രമാത്രം ഉദാരമനസ്കനാണ് ഞാനെന്ന് നിങ്ങൾ അറിയാൻ പോകുന്നതേയുള്ളൂ... ഉറപ്പുള്ള അടിത്തറയിൽ നമ്മുടെ ബന്ധം പടുത്തുയർത്താം...” ഷെല്ലെൻബർഗ് പറഞ്ഞു.

റിവേറ പോയതിന് പിറകെ അദ്ദേഹം ഫോൺ എടുത്ത് കാർ തയ്യാറാക്കി നിർത്തുവാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു. പിന്നെ ഓവർ‌കോട്ട് എടുത്തണിഞ്ഞ് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

(തുടരും)

അടുത്ത ലക്കത്തിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക...